வனமாலி ஒரு கிரிக்கெட் போட்டி பார்க்கிறான்

இந்த சிறுகதை, Tamil Ebook Library App(https://play.google.com/store/apps/details?id=com.yosoft.tamilbooklibrary&hl=en_US) நடத்திய சிறுகதை போட்டியில், சிறப்பு நடுவர் விருதை வென்றது. படித்துவிட்டு உங்களது கருத்துக்களைத் தெரிவியுங்கள். சிறுகதை எழுத்தாளர்களை ஊக்குவிக்கும் அவர்களது முயற்சி பாராட்டுதற்குரியது. நீங்களும், ஆன்டிராய்டு செயலியைப் பதிவிறக்கம் செய்து, சிறுகதை பகுதியில் இந்த கதை மட்டுமல்லாமல், மற்றும் பல்வேறு தமிழ் பெரும் எழுத்தாளர்களின் கதைகளையும், வளர்ந்து வரும் இளம் எழுத்தாளர்களின் கதைகளையும் படிக்கலாம்.


வனமாலிக்கு அன்று காலை முதல் கையும் காலும் ஓடவில்லை. அதற்கு காரணம், அன்று காலை தினசரியில் வந்த மின்சார ரத்து செய்திதான். வனமாலியின் குடியிருப்பு பகுதி, மாந்தோப்பு காலனியில் அன்று காலை 10 மணி முதல், சாயந்திரம் 6 மணி வரை, மின்சாரம் இருக்காது என்ற செய்தி வனமாலிக்கு, மின்சாரம் தாக்கியதைப் போல் இருந்தது. காரணம், அன்று அவன் மிகவும் பார்க்க விரும்பிய ‘இந்தியா-பாகிஸ்தான்’ மோதும் கிரிக்கெட் போட்டியை காண முடியாமல் போய் விடுமோ என அஞ்சினான். தன் நண்பன் நாநாவிற்கு உடனே, போன் செய்தான்.

‘நாநா. நம்ம ஏரியால இன்னிக்கு கரண்ட் கட்டு. மேட்ச் எப்படி பார்க்கப் போறோம்னு தெரியல’

‘எனக்கும் அதாண்டா கவலையா இருந்தது. ஆனா, இப்போ அந்தக் கவலை இல்ல. எங்க அத்தை நிர்மலா வீட்ல, இன்னிக்குப் போய் மாட்ச் பாத்துடலாம்’

‘ஆனா, உங்க அத்தை திடீர்னு சீரியல் பாக்கணும்னு சானல் மாத்திட்டா, ஒரு பந்து நான் பார்க்க முடிலேனா கூட, நான் ரொம்ப டென்சனாயுடுவேன்’

‘கவலைப் படாத வனமாலி. எங்க அத்தை பெரிய கிரிக்கெட் ஃபேன். சீரியல் கிரிக்கெட் ரெண்டுத்துல ஏதாவது ஒண்ணுமட்டும்தான்னு சொன்னா, கிரிக்கெட்தான்னு சீரியஸா சொல்வாங்க. எல்லா கிரிக்கெட் பிளேயர்ஸ் பேரும் அத்தைக்கு அத்துப்படி. என்ன, கொஞ்சம் தமிழ்படுத்தி சொல்வாங்க, நம்ம தமிழ் பேப்பர் மாதிரி. சித்து வை செல்லமா சிந்துன்னு கூப்பிடுவாங்க. டிராவிட்டை செல்லமா திராவிடம்னு கூப்பிடுவாங்க. கம்பீரை கம்பீரம்னு கூப்பிடுவாங்க. அதையெல்லாம், நாம் கண்டுக்காம இருந்தா நல்லா மேட்ச் பாக்கலாம். அவங்க அபார்ட்மெண்டுலயே பெரிய டிவி அவங்க வீட்லதான் இருக்கு. தவிர, அப்பப்ப முறுக்கு, சீடை, லட்டு ன்னு கொடுத்து, மேட்ச் பாக்கறதை, கிரவுன்டுல பாக்கற ஒரு ஃபீலிங் கொண்டு வந்துடுவாங்க. அவங்க மொத்த அபார்ட்மெண்ட் பசங்களும் பொண்ணுகளும், அவங்க வீட்லதான் கூட்டமா மேட்ச் பாப்பாங்கன்னா பாத்துக் கோயேன். சரி. நேரமாச்சு. சீக்கிரம், குளிச்சுட்டு வந்துடு. ’

வனமாலியும், நாநாவும் இன்டர்வ்யூவிற்கு தயாராவதைப் போல், அவசர அவசரமாகத் தயாராகி, அத்தை நிர்மலா வீட்டுக்கு மேட்ச் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்னரே சென்று விட்டனர். வீட்டில், நுழைவதற்கு இடமில்லாத அளவு, வாண்டுகள் வீட்டை மொய்த்துக் கொண்டிருந்தனர். வீட்டில், கோயில் மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அத்தை டிவிக்கு சந்தன குங்குமம் தடவி, எலுமிச்சையை இரண்டாக வெட்டி, இருபுறமும் குங்குமத்தை அப்பி, இரு பக்கங்களில் வைத்தார். குங்குமம் தடவிய அந்த எலுமிச்சையை பார்த்து, சில வாண்டுகள் பரவசமாகி, பட படவென கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டனர். பெரிய விபூதி டப்பாவை எடுத்து, டிவிக்கு பட்டை போட்டார். டிவியைப் பார்த்த போது, கோவில் யானையைப் போல், மங்களகரமாக இருந்தது. டிவி அமர்ந்திருந்த தோரணையைப் பார்த்தால், ஒரு குட்டி யானையைப் போல் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது.

வனமாலிக்கு டிவியின் பெரிய பட்டையைப் பார்த்தபோது, எல்லா பிளேயரும் பட்டை போட்ட கோவில் அர்ச்சகர்போல, வந்து கிரிக்கெட் ஆடுவதைப் போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது. எல்லாரும் பேண்டுக்கு பதில், வேட்டி கட்டியுள்ளார்களா என மறுமுறை பார்த்து ஊர்ஜிதப் படுத்திக் கொண்டான். அடுத்ததாக, டிவிக்கு கற்பூரம் காட்டினார். ஏதோ, பல மந்திரங்களை உச்சரித்தார். அவ்வப்போது, அவரது முகம் சாந்தமாகவும், கடுமையாகவும் மாறி மாறி தோன்றியது. கூர்ந்து கவனித்த போது, இந்திய விளையாட்டு வீரர்களை பார்க்கும் போது சாந்தமாகவும், பாகிஸ்தான் வீரர்களை பார்க்கும் போது, கடுமையாகவும் தோன்றியது. சாந்த முகத்தில் தேவதையாகவும், கடுமையான முகத்தில் சூனியக்காரியைப் போன்றும், அன்னியன் விக்ரம் போல், இரு வேடம் பூண்டார். அத்தை நிர்மலாவின் மந்திரங்களுக்கு, ஒரு வாண்டு மணியடிக்க, பல வாண்டுக்கள், கண்களை மூடி பிரார்த்தித்தன. அத்தை நிர்மலா வீட்டுக் கூடம், பள்ளியின் காலை இறைவணக்க கூடத்தைப் போல், வாண்டுகளால் நிரம்பி வழிந்தது. பள்ளி சீருடைக்கு பதில், பல குழந்தைகள் இந்திய அணியின் நீல நிற ஜெர்சி அணிந்திருந்தனர். ஜெர்சி இல்லாத குழந்தைகள் உஜாலா நீலத்தைப் போன்ற நிற சட்டை அணிந்திருந்தனர். பாவாடை சட்டை அணிந்த ஒரு சிறு பெண்களின் கூட்டம், சியர் கேர்ள்ஸ் போன்று கைகளில் ஜிகினா பட்டைகளுடன் தயாராக நின்றனர்.

‘நிர்மலா அத்தைக்கு பரதநாட்டியம் தெரியும். இந்தக் குழந்தைகளுக்கு அத்தைதான் டீச்சர்’ என்றான் நாநா.

அத்தை பூஜையை முடிக்கவும், வாண்டுகள் வரிசையில் நின்று கற்பூரத்தை ஒற்றிக் கொள்ளத் தயாராக நின்றனர். எல்லாருடைய கண்களிலும் பயபக்தி தெரிந்தது. ஏதோ ஒரு கோயில் பூசாரி, சாமி வந்து உக்கிரமாக இருப்பதைப் போல், அத்தை நிர்மலா நின்று, ஒவ்வொரு வாண்டுவின் நெற்றியிலும், பெரிய பட்டையைப் போட்டு, நெற்றிப் பொட்டில், உஷா உதூப் அணிவதைப் போன்று பெரிய குங்கும பொட்டு வைத்தார். ஒவ்வொரு வாண்டுவும், நம்ம ராஜசேகர் படம் ‘இதுதாண்டா போலீஸ்’ என்பது போல், ‘இந்தியா தாண்டா ஜெயிக்கும்’ என்று வீட்டின் மேற்கூரை அதிர முழங்கிவிட்டு, அத்தையின் கால்களில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் பெற்றனர். வாண்டுகள் போருக்குத் தயாராகும் வீரர்கள் போன்று சிலுப்பிக் கொண்டு, கிரிக்கெட் போட்டியில் பீல்டிங் செட் அப் செய்வதைப் போல், விரிந்த கூடத்தின் அவர்களின் ராசியான பிரத்யேக சதுர அடிகளில், அங்கங்கே துரிதமாக அடைக்கலம் புகுந்தனர்.
ஓரமாக நின்றிருந்த வனமாலியையும், நாநாவையும் அத்தை நிர்மலா கையசைத்து அழைத்தார். அவர்கள் இருவரும் கொஞ்சம் தயங்க, அத்தையின் அடிபொடிகள், லகுடபாண்டிகளைப் போல் வனமாலியையும், நாநாவையும் தரதரவென ராஜமாதா நிர்மலா தேவிக்கு முன் அழைத்துச் சென்றனர். வனமாலி அத்தையை விட உயரமாக இருந்தான். அத்தை நிர்மலா வனமாலியை தலை முடியைப் பிடித்து தலையை உலுக்கி கீழிறக்கினார். வனமாலிக்கு ஒரு கணம், திருப்பதியில் மொட்டையடிப்பதற்கு தலை கவிழ்ப்பதை போன்ற ஒரு நடுக்கம் ஏற்பட்டது. அருகிலிருந்த வாண்டு ஏந்தியிருந்த தட்டிலிருந்து விபூதியை அள்ளி, வனமாலியின் நெற்றிக்கு சுண்ணாம்பு அடிப்பதைப் போல் பூசினார். பின்னர், ரத்தம் சிவக்கும் கண்களுடன் குங்குமத்தை நெற்றியில் பொட்டு வைத்தார். திருவிளையாடல் படத்தில், பூதகணங்களின் கூட்டத்தில், பார்வதியின் அருகிலுருக்கும் சிவனடியாரைப் போல் உணர்ந்தான். இங்கு, பூதகணங்களுக்கு பதிலாக, எல்லாம் குட்டி சாத்தான்களாக இருந்தன.

இப்போது, எல்லாரும் சேர்ந்து, கோரஸாக பாட்டு பாட ஆரம்பித்தனர். எல்லார் கைகளிலும், அழுக்கேறி, மஞ்சள் நிறமான, கசங்கிய காகிதம் இருந்தது.

வீரேந்தர சேவகனே, நீ வீரமாக ரன் குவித்து இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
கௌதம கம்பீரமே, நீ கம்பீரமாக ரன் குவித்து இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
சச்சின் டெண்டுல்கரே, நீ கச்சிதமாக ரன் குவித்து இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
விராத கோழியே, நீ முட்டைகளைப் போல் ரன் குவித்து, இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
யுவராஜ சிங்கமே, நீ சிங்கமாக களத்தில் இருந்து, இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
சவுரவ் கங்குலியே, நீ குங்கிலியமாக மணம் வீசி, இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
மகேந்திர தோனியே, நீ எதிராளியின் பந்துக்கு போணியாகமால், இந்தியாவிற்கு வெற்றி தேடு.
……….

என்று ஒவ்வொரு விளையாட்டு வீரர்களையும் எடுத்துக் கூறி, முடிவில், வெற்ற நமதே, வெற்றி நமதே என கரகோஷமிட்டனர்.

பூஜை முடியவும், பாகிஸ்தான் அணி பந்து போடவும், சரியாக இருந்தது.

வீரேந்திர சேவாக் பாகிஸ்தான் வீரர்களின் பந்துகளை நாலா புறமும் விரட்டி அடித்துக் கொண்டிருந்தார். கூடத்திலிருந்த வாண்டுகளின் சத்தங்கள் வீட்டை அதிர வைத்தது. அப்போது, வனமாலி அப்போது தேவையில்லாமல் ஒரு வார்த்தையை விட்டுவிட்டான்.

‘சேவாக் ஏன் இப்படி அவசரமா விளையாடணும். பொறுமையா ஆடலாமே?’

வனமாலி சொல்லி முடிப்பதற்கும், சேவாக் அவுட் ஆவதற்கும் சரியாக இருந்தது. அத்தை நிர்மலாவின் நிர்மலமான பார்வை மாறி, வனமாலியை நோக்கி பார்த்த உக்ர பார்வையில், கண்ணகி மதுரையை எரித்ததுபோல், தன்னை எரித்து விடுவாரோ, என பயந்தான்.

சேவாக் அவுட் ஆனவுடன், பிட்சில் கூடிய பாகிஸ்தான் விளையாட்டு வீரர்கள் போல், வாண்டுகள் வனமாலியின் அருகே கூடினர். ஆனால், பாகிஸ்தான் வீரர்கள் கைகளால் தட்டிக் கொண்டாடியதற்கு எதிர்மறையாக, வனமாலியை வாண்டுகளின் கைகள் பலமாகத் அடித்தன. ஒரு மாம்பழ மரத்தின் கிளைகளில் தொங்கும் குரங்குகள் போல், வாண்டுகள் வனமாலியின் முதுகிலும், கைகளிலும் தொங்கினர். நாநா அத்தை நிர்மலாவிடம் ‘அவன் என்னோட ஃப்ரெண்டு. அடிக்காதீங்க’ என்று முறையிட, அத்தை நிர்மலா ‘ம்’ என்று கடுமையாக ஒரு வார்த்தை உதிக்க, வாண்டுகள் மறுபடி தங்களுடைய இடங்களுக்கு இடம் பெயர்ந்தனர்.

அடுத்து வந்த கௌதம் கம்பீர், கட்டை மேல் கட்டை போட, அத்தையின் முகம் கடு கடுவென ஆனது.
‘கம்பீரம் ஏன் இப்டி கட்டை போடறான். பிட்சுல கெணறு வெட்டிடுவான் போலருக்கே. ஸ்… ‘ என அத்தை கூறினார்.
வாண்டுகளின் போர் குணத்தால் எற்பட்ட உடல் வலியில் வனமாலி தவித்தான். தன்னுடை இயற்கை அழைப்பினால், பாத்ரூமை நோக்கி நடந்தான். வனமாலி பாத்ரூம் சென்று கதவை சாற்றிய உடனே, இங்கு கம்பீரம் நான்கு ரன் எடுக்க, உற்சாகமான அத்தை தன்னுடைய வானர சேனையை பாத்ரூமை சுற்றி காவலுக்கு அனுப்பித்தார்.
‘வனமாலி பாத்ரூமுக்கு போனது நல்ல சகுனம். கம்பீரம் நல்லா விளாசுரான். அவன் பாத்ரூம்லயே இருக்கட்டும். அதுதான் நல்ல சகுனம். அவனை பாத்ரூம் கதவை தொறந்து வராம பாத்துக்கோங்கடா பசங்களா’
ராஜமாதாவின் கூக்குரலுக்கு ஓடாடி வந்த வானர சேனை, வனமாலியை பாத்ரூம் கதவை திறக்க விடவில்லை. அந்த இருண்ட பாத்ரூமில், நான்கு அடிக்கு நான்கு அடியில், வனமாலி சிறையடைக்கப்பட்டான். அது பாதாள நிலவறைக்குள் அடைபட்டதைப் போல், இருண்டு கிடந்தது. பல கரப்பான் பூச்சிகள் சுவர்களில் நடமாடிக் கொண்டிருந்தன. கதவை திறக்கலாமென பார்த்தால், வெளிப்பக்கம் வாண்டுக்கள் தாளிட்டிருந்தனர். வனமாலி மறுபடி மறுபடி கதவை திறக்க முயற்சி செய்ததால், தங்களுடைய அமைதி குலைந்த கோபத்தில், சில ராஜ கரப்பான் பூச்சிகள் சிட்டுக் குருவிகள் போல் சிறகடித்துப் பறக்கத் தொடங்கின. வனமாலி நடு நடுங்கிப் போனான். கரப்பான் பூச்சிகளை மேலும் கோபத்திற்குள்ளாகமல், அமைதியடைந்தான். நல்லவேளை இந்த மேட்ச் ஒரு நாள் போட்டி. இது மட்டும் டெஸ்ட் மாட்ச் ஆக இருந்தால், 5 நாட்கள் தன்னை சிறையடைத்திருப்பார்களோ என மிரட்சி அடைந்தான். கம்பீரம் பொறுமையாக அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ரன் எடுப்பதை, வாண்டுகளின் சம்பாஷனையினால் அறிந்துக் கொண்டான்.

‘கம்பீரம் அவுட் ஆகிட்டான். வனமாலிக்கு பாத்ரூம் கதவை திறந்து விடுங்கடா’ என்று அத்தை நிர்மலாவின் குரல் வனமாலிக்கு வயிற்றில் திருமலா பாலை வார்த்தது.
வனமாலி வெளியே வந்தபோது, வாண்டுகள் வரிசையாக பாத்ரூமின் முன்பு அவசரத்துடன் இயற்கையின் அழைப்பினால் நீர் கடுப்புடன் கால் கடுக்க நின்று கொண்டிருந்தனர். எல்லா வாண்டுகளும் பாத்ரூமை நோக்கி படையெடுத்திருந்தனர்.
மறுபடியும் வாண்டுக்கள் கிரிக்கெட் மாட்சிலிருக்கும் பீல்டிங் செட்டிங் போல, தங்களுடைய இடங்களில் இடம் பெயர்ந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய கைகளில் இஷ்ட தேவதை போட்டோக்களை வைத்துக் கொண்டு, பல்வேறு மந்திரங்களை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஏதோ மந்திரவாதிகளின் கூடாரத்தில் இருப்பதைப் போல் உணர்ந்தான்.

அடுத்தடுத்த வந்த கோழியும், யுவராஜமும் சீக்கிரமாக அவுட் ஆகிவிட, உக்கிரமாக மாறி, எல்லாரும் மந்திரங்களை உச்சரிக்கும் எந்திரன்களாக மாறி உட்கார்ந்திருந்தனர்.

அடுத்த வந்த தோனியைப் பார்த்தவுடன் ஒட்டு மொத்த கூடத்திலிருந்த கூட்டத்தின் முகமும் பிரகாசமாக மாறியது. வனமாலி அத்தையிடம் குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டான். அத்தை கூஜா எடுத்துக் கொண்டு வனமாலி அருகே வந்தார். வனமாலி எவர்சில்வர் டம்ளரை கையில் பிடித்து, தண்ணீர் நிரப்பக் காத்திருந்தான். அத்தை குனிந்து, தண்ணீர் விடும் தறுவாயில், தோனி ஒரு சிக்ஸர் அடித்தார்.

‘தோனி நல்லா ஆடறான். நவக்கிரங்களோட பார்வை கோணம் நேரா, கோணல் மாணல் இல்லாம இருக்கு. எல்லாரும் எடத்தை விட்டு அசையாம இருங்க. ஏதாவது அசஞ்சு, நவகிரகங்களோட பார்வை கோணம் மாறிப் போச்சுன்னா, தோனி அவுட் ஆகிடலாம். ஒரு மில்லி மீட்டர் கூட நகராம இருங்க’
‘அத்தைக்கு ஜோஸியத்துல ரொம்ப நம்பிக்கை. நவகிரகங்களும் நம்மை சுத்தி வரும் போது, நாம அதுக்கேத்த கோணத்துல இருந்தா, எல்லாமே வெற்றிதான்.’ என்றான் அருகிலிருந்த நாநா.
எல்லாரும் அவர் அவர் இடத்தில் சிலைகளைப் போல் சமைந்தனர். அப்போது யாராவது வீட்டுக்கு வந்தால், மெழுகு பொம்மை காட்சிக் கூடம் போல் இருந்திருக்கும். அத்தை வனமாலி டிவியை அரை குறையாக மறைத்தவாறு, வனமாலிக்கு தண்ணீர் நிரப்பும் தோரணையில், கூஜாவைத் தாங்கிய ராஜ மாதாவாக நின்று கொண்டிருந்தார். வனமாலி எவர்சில்வர் டம்ளர் நீட்டியவாறு, அத்தையின் தண்ணீர் வராத கூஜாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வனமாலிக்கு கைகள் வலி பின்னியது. கைகள் மரத்துப் போய், மரக்கட்டையைப் போல் உணர்ந்தான். ஓரக் கண்ணால், மாட்ச் பார்த்து, கண் வலித்தது.
அப்போது இந்திய வீரர்களுக்கு குளிர் பான நேரம் வந்தது. தாகத்துடன் பரிதாபமாக, தோனியும் டெண்டுல்கரும் தண்ணீர் குடிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மறுபடி களமிறங்கிய தோனி, டெண்டுல்கரின் விளாசல்களை டம்ளர் ஏந்திய கை வலிக்க கண்டு ரசித்தான். கைவலியினால் அவன் லேசாக கையை அசைக்கவும், அப்போது டெண்டுல்கர் அவுட் ஆகவும் சரியாக இருந்தது.
கோபமடைந்த அத்தை நிர்மலா மடை திறந்து தண்ணீர் கொட்டுவதைப் போல, கூஜா தண்ணீரை வனமாலியின் தலையில் கொட்டினார்.
‘டெண்டுல்கர் நல்லா விளையாடறது பிடிக்காம, கைய ஆட்டிட்டான். கோணலான கையினால, நவக்கிரகங்களோட கோணம் மாறப் போச்சு. டெண்டுல்கர் அவுட் ஆகிட்டான். இவனை வந்து கொட்டுங்கடா’ என்றார்.
அந்த கூடத்திலிருந்த வாண்டுகள் தேன்மடையை சுற்றி வட்டமிடும் தேனீக்களைப் போல, வனமாலியின் தலையை கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டினர். வனமாலியின் தலை பூகம்பத்தின் நடுமையமாக மாறிப் போனது. ஒரு சிறிய வாண்டு, ‘கொட்டு’ என்பதை ‘கட்டு’ என்று புரிந்துக் கொண்டு, எங்கிருந்தோ கயிருடன் வந்து வனமாலியை சோபாவுடன் கட்ட முயற்சித்தான்.
இன்னொரு வாண்டு ‘டெண்டுல்கரை அவுட் ஆக்கின இவனுக்கு எதுக்குடா இடம். எல்லாரும் இவனோட இடத்தை ஆக்கிரமிப்போம்’ என்று சூளுரைத்தான்.
வனமாலியின் மேலே, மடியில், கைகளில் சாய்ந்தபடி எல்லாரும் இட நெருக்கடி தருவதை தாங்காமல், பிடியை விடுவித்துக் கொண்டு, வனமாலி நின்று கொண்டே மாட்ச் பார்க்க ஆரம்பித்தான்.
மாட்ச் ஒரு வழியாக முடிந்து, இந்தியாவின் பேட்டிங் முடிவுக்கு வந்தபோது, வனமாலிக்கு கைவலியும், கால்வலியும், கண் வலியும், தாகமும் மிஞ்சியது. அத்தையின் வீட்டில் மதியம் உணவு கிடைத்தது. அத்தை வனமாலியை பார்த்த கோப பார்வையில், எங்கே தனக்கு உணவு கிடைக்காதோ என நடுங்கினான்.
‘டெண்டுல்கரை அவுட் ஆக்கின உனக்கு, என் கையால சாப்பாடு போட மாட்டேன். நாநா, நீயே உன்னோட ஃப்ரெண்டுக்கு கொட்டு’ என்றார்.
கொட்டு என்ற வார்த்தையைக் அரசல் புரசலாக கேட்டு, வனமாலி மறுபடியும் வாண்டுக்கள் சில கொட்டுகளை உதிர்த்தன.
அடுத்ததாக பாகிஸ்தான் அணி மட்டையைப் பிடிக்க ஆரம்பித்தனர். வனமாலி, நின்று கொண்டே பார்க்க ஆரம்பித்தான். அப்போது, கால் வலியினால், காலை உதறவும், ஒரு பாகிஸ்தான் வீரன் அவுட் ஆகவும் சரியாக இருந்தது.
‘இங்கே வனமாலி சுவிட்ச் போட்டா, அங்கே பிட்ச்ல லைட் எரியுது. கலக்கிட்ட வனமாலி. கம்ரான் அக்மலம் அவுட் ஆகிட்டான். உன்னோட காலுக்கும் சனி பகவானுக்கும் ஏதோ ஒரு கனெக்‌ஷன் இருக்கு. நீ கருப்பு பேண்டு போட்டுகிட்டு வந்து, சனிய நல்லா திருப்தி பண்ணியிருக்க’
உள்ளே சென்று, ஒரு கருப்பு நிறத் துணியை எடுத்து வந்து, வனமாலியின் வலது காலுக்கு கட்டி விட்டார். மேலும், பல்வேறு சனி பகவானின் மந்திரங்களை ஜபிக்கத் தொடங்கினார். அத்தை காலில் துணி கட்டும் போது, வனமாலி காலை நீட்டி, அத்தை துணி கட்டும்போது, மறுபடியும், ஒரு பாகிஸ்தான் வீரன் அவுட் ஆகினான். அத்தையின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது.
‘உன்னோட கால்ல இப்போது சனி பகவானைப் போற்றி போற்றி சொல்லி, துணி கட்டி விட்டாச்சு. இனி சனி பகவான் பிரீதி ஆகிட்டார். அதனால, பிட்சுல நல்லா புகுந்து விளையாடுவார். காலை உதைச்சுகிட்டே இருடா. முன்னாடி உதைச்ச மாதிரி, அதே வேகத்துல, அதே திசைல உதைக்கணும். ஏன்னா, அதுதான் நம்ம சனி பகவானுக்கு புடிச்ச கால் கோணம். எந்த டிகிரில, சனி பகவான் இருக்காரோ, அந்த டிகிரிக்கு இந்த கால் கோணம் தான் ஒர்க் அவுட் ஆகுது’
வாண்டுகள் எல்லோரும் இப்போது வனமாலியை பயபக்தியோடு பார்க்க ஆரம்பித்தனர். சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஒரு வாண்டு எழுந்து,
‘அண்ணே. நீங்க உக்காந்துக்கோங்க. உங்க சக்தி தெரியாம, ஏதோ மரியாதை குறைச்சலா நடந்துருந்தா மன்னிச்சுடுங்க. சனிய ஏவி விட்டுடாதீங்க’
‘சரவணா. பாகிஸ்தான் டீமை முழுசா துவம்சம் பண்ணற வரைக்கும், வனமாலி நகரமாட்டான். அவனுக்கு இப்ப கால் கோணம் நல்லா ஒர்க் அவுட் ஆகுது’ என்றார் அத்தை நிர்மலா.
அங்கே தொலைக்காட்சியில் கிரிக்கெட் மேட்ச் ஓடிக் கொண்டிருக்க, இங்கே வனமாலி பந்து இல்லாத ஒரு கால்பந்து விளையாட்டு ஆடிக் கொண்டிருந்தான். காலில் கட்டப்பட்ட கருப்புத் துணி வேறு, அவன் காலை கட்டிப்போட்டது போல் இருந்தது. அத்தை பயபக்தியோடு சுற்றிய பல சுற்றுக்களில், முட்டிக்கு மேலும் சுற்றியிருந்தார். மாவுக்கட்டு போட்டதைப் போல், அவனுடைய காலை அது கட்டுப்படுத்தியது.
‘வனமாலி கண்ணா. ம். அதே மாதிரி உதை. பாகிஸ்தான் காரனுக்கு, உன்னோட காலோட சக்திய காமி. என்னோட செல்லம்ல.’ என்று கூறி, பல்வேறு தின்பண்டங்களை வனமாலியின் வாயில் ஊட்டினார். வனமாலிக்கு கால் தொந்தரவுடன் சேர்த்து, வாயில் திணிக்கப்பட்ட லட்டு, முறுக்கு, தேன் குழல் கலவை வேறு கவலை தந்தது.
பாகிஸ்தான் வீரன் கொஞ்சம் ரன் குவித்தால், அத்தை வனமாலியிடம்,
‘தம்பி. கோபப்படாத. உனக்கு தண்ணி வேணுமா. பட்சணம் சாப்பிட்டு, மென்னைய புடிக்குதா. இதோ கொஞ்சம் தண்ணி குடி’ என்று வாஞ்சையாக தண்ணீர் நிரப்பினார்.
வனமாலியின் ராசியோ என்னவோ, அன்று, சனி பகவான் நன்றாகவே இந்தியாவிற்கு சார்பாக விளையாடினார். பாகிஸ்தான் வீரர்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அவுட் ஆகினர். வனமாலி கால் வலி, வயிறு வலி, வாய் வலி என பல்வேறு வலிக்களுக்கு இடையேயும், இந்தியா வெற்றி பெற்றதைப் பார்த்து, மிகவும் சந்தோஷம் அடைந்தான்.
அங்கே, இந்திய வீரர்கள் வெற்றியைக் கொண்டாட, இங்கு கூடத்தில் வனமாலியை தாங்கியபடி, வாண்டுக்கள் நான்கு புறங்களிலும், சுற்றித் திரிந்தனர்.

சியர் கேர்ள்ஸ் ஜிகினாக்களால் வனமாலியை சுற்றி சுற்றி வந்து, நடனமாடினர்.
‘சனி பகவானின் வாரிசு வனமாலி’ என்று அத்தை கோஷம் போட, வாண்டுகள் ‘வாழ்க வாழ்க’ என்று மறு கோஷம் போட்டனர்.
இப்போது அத்தை டிவிக்கு மங்களம் பாடி, திருஷ்டி சுத்திப் போட்டார். எல்லா வாண்டுகளும் டிவியை பய பக்தியோடு பார்த்துக் கொண்டே, தத்தமது வீடுகளுக்கு இடம் பெயர்ந்தனர்.
நிற்க, அடுத்த இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆட்டத்திற்கு வனமாலியை அழைத்து, நாநா மூலம் அத்தை தூது விட்டார். நாநாவின் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. வனமாலி, நாநாவிடம் சொன்னான்.
‘உங்க அத்தை வீட்டுக்கு என்னிக்கு வேணா கூப்பிடு. ஆனா, மேட்ச் அன்னிக்கு மட்டும் வேண்டாம். அங்க பாக்கறத்துக்கு பதிலா, பிட்ச்ல இறங்கி விளையாடிடலாம்’ என்றான்.
நாநாவும் அதை சிரித்துக்கொண்டே ஆமோதித்தான்.

வனமாலியும் வலை விரித்த வேலையும்

வனமாலியின் அனந்தசயன ப்ரும்மானந்த தூக்கத்தை, அவன் கைபேசியின் அழைப்புச் சத்தம் கலைத்து, பல்வேறு பிரச்சனைகளுக்கு அழைப்பு விடுத்தது. அந்த அழைப்பு, அவன் பால்ய ஸ்நேகிதன் பாலமுரளியிடமிருந்து வந்தபோது, பின்பு மிரளப் போவதை அவன் அறியவில்லை. அப்போது அதிகாலை மூன்று மணி.

 

‘வனமாலி. நான் பாலமுரளி தான்டா பேசறேன். ஏண்டா. ஃபோன் எடுக்க இவ்வளவு நேரம்?’

 

‘நல்லா தூங்கிகிட்டு இருந்தேன்டா. ஏண்டா நடு ராத்திரில இப்படி ஃபோன் பண்ணி என் தூக்கத்தை கெடுக்கற?’

 

‘நான் ஒருத்தன் இங்க தூக்கமில்லாம தவிக்கறப்போ, உனக்கு மட்டும் என்னடா தூக்கம். உன் கம்பெனிக்கு இப்பவே கிளம்புடா. உன் கம்பெனி ஹெச்.ஆர். மோகனா கிட்ட, என்னோட இண்ட்ர்வ்யூ என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டு சொல்லுடா. இல்ல, அவங்க நம்பருக்கு இப்பவே ஃபோன் போடுடா யூ ஃபூல். நீ தானடா என்ன ரெஃபர் பண்ணின.  ரிசல்ட் சொல்ல வேண்டியது உன் பொறுப்பு. நீ வேலை பார்க்கற கம்பெனிதான்டா என்னோட ட்ரீம் கம்பெனி. எனக்கு பதில் சொல்லாம, உனக்கு இனிமே தூக்கம் கிடையாதுடா’

 

‘டேய் பாலமுரளி. யாருடா ஃபூல். இந்த ராத்திரி நேரத்துல, எப்படி ஆஃபீஸ் போறது. உனக்கு எப்படா இன்டெர்வ்யூ முடிஞ்சது?’

 

‘இப்பத்தான்டா டெலிஃபோனிக் இன்டெர்வ்யூ முடிஞ்சது. அமெரிக்காலேர்ந்து உன் கம்பெனி ஆர்க்கிடெக்ட் ராமசுந்தரம் இன்டெர்வ்யூ எடுத்தார். என்ன ரிசல்டுன்னு கேட்டா,ஹெச்.ஆர் மோகனா சொல்லுவாங்கன்னுட்டார். முடிவு தெரியாம என்னால தூங்க முடியாதுடா. தலையே வெடிச்சுரும்போல இருக்கு. தலையை பிச்சுகிட்டு முடி கொட்டி, காலைல ஹேர்கட்டுக்கே போகவேண்டாம்போல இருக்கு. என்கிட்ட மோகனா நம்பர் இல்ல. இருந்திருந்தா?’

 

‘இருந்திருந்தா? அவங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணியிருப்பியா?’

 

‘நான் சொன்னது அவங்க வீட்டு நம்பர். வீட்டுக்கு நேரா போயிருப்பேன்.’

 

‘அடப்பாவி. பொறுமையா இருடா. நான் ஆஃபீஸூக்கு போனதும் அவங்க கிட்ட கேட்டு சொல்றேன். இப்ப கொஞ்சம் நிம்மதியா தூங்க விடுடா.’

 

வனமாலி கைபேசியை அணைத்தவுடன், ஒரு சில விநாடிகளில், மறுபடி கைபேசி அழைப்பு வந்தது. ஏதோ தெரியாத நம்பராக இருக்க, வனமாலி யார் என்று எடுத்துபேச, பாலமுரளியின் தாயார் பேசினார்.

 

‘வனமாலி. நான்தான்டா பாலமுரளியோட அம்மா பேசறேன். என் புள்ள தூங்காம புலம்பிக்கிட்டு இருக்கான். நீ மட்டும் தூங்கறத்துக்கு விட்டுடுவோமா? . ‘

 

இதில் விட்டுடுவோமா என்பது ஒரு கூட்டம் அல்லது குழுமத்தைக் குறிப்பாக சொன்னதை வனமாலி தன் மனமெனும் குறிப்பேட்டில் குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

 

‘நாங்க அங்க இல்லாம இருக்கறதுனால, உன்னால தூங்க முடியுது இல்லையா. இப்பவே கிளம்பி வரோம். என் புள்ள கண் கலங்கினா எனக்குத் தாங்காது. அவனுக்கு வேலை வாங்கித்தர வேண்டியது உன்னோட பொறுப்பு. இல்லேனா, உன் வேலையை அவனுக்குக் கொடுத்துட்டு, நீ இன்னோரு வேலை தேடிக்கோ. என் புள்ள சந்தோஷம் தான் எனக்கு முக்கியம்’

 

என்று கூறி. பட்டென்று கைபேசியை அணைத்தாள்.

 

அதற்குப் பிறகு, தொடர்ச்சியாக அடை மழைபோல் ஒலித்த, பல்வேறு கைபேசி அழைப்புகளை வனமாலி அலட்சியப் படுத்தினான். ஆனால், இப்போது அவன் அலட்சியப் படுத்த முடியாதவாறு, ஒரு அழைப்பு மணி ஒலித்தது, அது அவன் வீட்டின் அழைப்பு மணி. டிங் டாங், டிங் டாங் என்று அழைப்பு மணியும், தட் தட், தட் தட் என்று கதவு தட்டும் ஓசையும், சர சர, சர சர என்று செருப்புகள் தரையை தேய்க்கும் ஒலியும், வனமாலி, வனமாலி என பல்வேறு குரல்களும் ஒருங்கே ஒரு ஆர்க்கெஸ்ட்ரா போல கேட்க, வீட்டிலுள்ள மற்றவர்கள் விழித்துக்கொண்டு விடுவார்களோ என்று கவலையடைந்து, வனமாலியை வாசலை நோக்கி ஓடினான். கதவைத் திறந்தால், ஒரு அரசர் தன் பரிவாரங்களுடன் வந்ததைப் போல், பாலமுரளி தன் சுற்றத்தினருடன் வனமாலி வீட்டை அக்கிரமமாக ஆக்கிரமித்தான். அப்போது அதிகாலை நான்கு மணி.

 

அரசரின் ஆபத்துதவி மெய்காப்பாளர் படை போல், பாலமுரளியை சூழ்ந்து ஒரு வாண்டுகளின் கூட்டமிருந்தது. அவை பாலமுரளியிடம் ‘பாலு சித்தப்பா. உன்கு வேல தயாத வனமாலி ஆரு?’ என்று மழலையுடன் வினவ, அங்கு ஏழாவதோ அல்லது எட்டாவதோ படிக்கும் கவுன் போட்டு கண்ணாடி அணிந்த பாலமுரளியின் அக்கா பெண் அதாவது இளவரசியும், தூக்கக்கலக்கத்துடன் மூக்குக் கண்ணாடியை பூதக் கண்ணாடி போல் கண்களுக்கு அருகே வைத்து வனமாலியைப் பார்த்த பாலமுரளியின் பாட்டி அதாவது ராஜமாதாவும், கூடி கூக்குரலிட்டனர். ‘தோ பாருங்கடா. செஞ்சதையும் செஞ்சுட்டு, குத்துக்கல்லாட்டம்  நிக்கறான் பாரு.’ என்று வனமாலியை கை காட்டி அடையாளம் காட்டினர்.

 

சித்தப்ரமை பிடித்தததுபோல் இருந்த தங்களது சித்தப்பாவின் சித்தம் தெளிய, சித்தப்பாவின் எதிரிப் படையின் ஒரே ஒரு நிராயுதபாணி வீரனான வனமாலியின் காலைப் பிடித்து ஒரு வாண்டு தரைமுகமாகத் தாக்கியது. குத்துக்கல்லு என்ற வாக்கியம் குத்துக் காலு என்று அந்த வாண்டுவின் காதுகளுக்கு எட்டியிருந்தது போலும். காலை கால் வினாடி கூட வீணாக்காமல் குத்தோ குத்தென்று குத்தியது. தரைமுகமாக தாக்கிய வாண்டுவிற்கு துணையாக, இன்னொரு வாண்டு, அருகிலிருந்த டைனிங் டேபிளில் எறி, வனமாலியின் மீது பாய்ந்து வான்முகமாகத் தாக்க, இன்னொரு குண்டு வாண்டு குளியலறைக்கு ஓடி, மன்னிக்க ஆயுத சேமிப்புக் கிடங்குக்கு சென்று, தன்னுடைய தண்ணீர் துப்பாக்கிக்கு அண்டாவிலிருந்த நீரை தோட்டாப் போல் நிரப்பி, வனமாலியை நீர்முகமாகத் தாக்கியது. அங்கிருந்த பெண் குழந்தைகள் விளக்குமார்களைத் தூக்கி சியர் கேர்ள்ஸ் போல் நடனமாடி, அவ்வப்போது விளக்குமார்களால் வனமாலியை ஒரு போடு போட்டனர். முப்படைத் தாக்குதலிலும், விளக்குமார்களின் அடக்குமுறையாலும், முடங்கிப் போன வனமாலியைப் பார்த்து, பாலமுரளி கூறினான்.

 

‘குழந்தைங்க தூக்கக் கலக்கத்துல இருக்காங்க. இல்லேனா மவனே நீ தீந்துருவ. அவங்களுக்கு காம்ப்ளானும், ஹார்லிக்ஸீம் கிச்சன்ல ரெடியாகப் போகுது.அதை குடிச்சதுக்கு அப்பறம் பாரு நம்ம பசங்கள. பின்னி பெடலெடுத்துருவாங்க. இப்பவே மோகனா நம்பருக்கு பேசி, முடிவு என்னன்னு கேட்டு சொல்லுடா இடியட்.

குழந்தைகளா !!! வனமாலி மாமா கூட நான் கொஞ்சம் பேசணும்.  ராமு, பாபு, அப்பு, சிக்கு, உசிலி, ஜில்லு, ராசாத்தி, ரோஜா, லட்டு எல்லாரும் கிச்சனுக்கு போய் அத்தை, பாட்டி, பெரியம்மா கிட்ட போய் எனர்ஜி டிரிங் குடிச்சுட்டு, சித்தப்பா கிட்ட வாங்க!!! இன்னும் சித்தப்பாக்கு நிறைய காரியம் பண்ண வேண்டியிருக்கு, ரோஷக் காரக் குழந்தைகளா!!!’

 

‘பாலமுரளி. என்னடா இப்படி குழந்தைகளை வச்சு விளையாடிகிட்டு இருக்க. மோகனா நம்பர் என்கிட்ட இல்லடா. உன்னோட ஆர்வம் எனக்கு புரியுது. நான் ஆஃபீஸ் போனதும்  அவங்க கிட்ட கேட்டு சொல்றேன். ‘

 

இதற்குள் வனமாலியின் அப்பா, அம்மா, அத்தை, தாத்தா, பாட்டி என எல்லாரும் ஏதோ சத்தம் கேட்டு வர, கூடத்திலிருந்த கூட்டத்தைக் கண்டு, திடுக்கிட்டனர். வீட்டுக் கூடத்தில் பாலமுரளி ஏதோ மந்திரிகளுடன் மந்திராலோசனை செய்யும் ராஜா போல் பரபரப்பாக குறுக்கும், நெடுக்குமாக நடக்க, அவன் அம்மா, பாட்டி, அத்தை, பெரியம்மா எல்லோரும் அவனுக்கு விசிறி விட்டு, முதுகு தட்டி, அவனை ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். அங்கிருந்து பாலமுரளியை குளிர்விக்க அவனை குளிரூட்டப்பட்ட பெட்ரூமை நோக்கி நகர்த்தினர். பாலமுரளியின் பாட்டி வனமாலி அம்மாவிடம் காபிப் பொடி, பால் எல்லாம் எங்கே என்று கேட்டு, பாலமுரளிக்கு ஸ்டார்ங்காக காபி போட கிச்சனுக்கு சென்றார். கலந்த காபியை பாலமுரளி குடிக்காமல் பிகு பண்ணிக் கொண்டான்.

 

‘இன்டெர்வ்யூ முடிவு தெரியாமல், பச்சைத் தண்ணீர் கூட குடிக்கமாட்டேன் என்று முடிவெடுத்துருக்கேன்’ என்று பாலமுரளி சொல்ல, பல கொஞ்சல்களும், கெஞ்சல்களும் அங்கு அரங்கேறின. எல்லாருடைய கோபங்களும் வனமாலியை நோக்கித் திரும்பின. பாலமுரளியின் பாட்டி வனமாலியின் கையிலிருந்த காபியை பிடுங்கி ‘என் பேரன் பாலமுரளிக்கு இல்லாத காபி உனக்கும் கிடையாது.” என்றாள்.

 

வனமாலி காலைக் கடன்களை கழிக்கலாமென பாத்ரூம் நோக்கி செல்வதைக் கண்ட பாலமுரளி ‘நான் தலைக்கு மேல பிரச்சனையோட இருக்கேன். நீ மட்டும் எப்படிடா நிம்மதியாக பாத்ரூம் கிட்ட போகற? என்ற கூற, பாலமுரளியின் குடும்பத்து தாய்க்குலம், வனமாலியை கையும் களவுமாக சிறை பிடித்தது.

 

வனமாலி அந்தப் பிடியிலிருந்து விலக முயற்சிக்க, வாண்டுகளின் கும்பல் வனமாலியின் மேல் விழுந்து, வனமாலியை ஸ்தம்பிக்க செய்தது.அதைப் பார்த்த பாலமுரளி ‘நல்லா வேணும்டா. எங்ககிட்ட இருந்து தப்பிக்க முடியாது’ என்று கூறினான். அவர்களிடமிருந்து, விடுவித்துக் கொண்டு, வனமாலி பாத்ரூமில் நுழைந்து தாழிட்ட போது, பாத்ரூமை பூலோகத்தின் சொர்க்கபூமியாக உணர்ந்தான்.  பாத்ரூம் கதவு ‘படார், படார்’ என தட்டப்பட்டது. வனமாலி சிறிது நேரம் கழித்துக் கதவைத் திறந்தபோது, பாலமுரளியின் சுற்றம், அவனை சுற்றிக் கொண்டு வட்டமிட்டு, திட்டியது. அதற்குள் அந்தக் கதவு ஏறக்குறைய உடைந்து விட்டது. பாலமுரளி வனமாலியை பார்த்து ‘வனமாலி. பொழச்சு போடா. இப்பவே மோகனா வீட்டு நம்பரும், ஃபோன் நம்பரும் ஆபீஸூக்கு ஃபோன் பண்ணி வாங்குடா.’ என்றான்.

 

வனமாலி ஆபீஸின் கால் சென்டருக்கு ஃபோன் பண்ணிய போது, பாலமுரளியின் கட்டளைக்கிணங்கியபடி பாலமுரளி அன் கோ, அமைதி காத்தது. திடீரென்று அமைந்த, அந்த அமைதியில், டெலிஃபோன் மணியின் ஓசை, ஒலிபெருக்கியில் கேட்பது போல, பன்மடங்கு பல்கிப் பெருகி வனமாலிக்கு ஒலித்தது. தன்னுடைய அடையாளத்தைத் தெரியப்படுத்தி, மோகனாவின் நம்பரை வாங்கினான்.  வனமாலி மோகனாவின் தொலைப்பேசிக்கு பலமுறை இணைத்தபோதும், அவள் எடுக்கவில்லை. பாலமுரளி உடனே ‘நேரா வீட்டுக்குப் போகலாம். வாடா’ என்றான். வனமாலி பனியனும் பர்மோடாசுமாக இருந்தான். வனமாலி உடை மாற்றுவதற்கு பாலமுரளி விடவில்லை. பாலமுரளி’மோகனா அட்ரெஸ் கிடச்சதக்கு அப்பறம், உனக்கு ட்ரெஸ் மாத்தறத்துக்குலாம் நேரமில்ல. உடனே கிளம்புடா’ என்று கையைப் பிடித்து இழுத்தான்.  பாலமுரளியின் படையும், இடைவிடாமல் இழுத்தது. வனமாலி கார் பார்க்கிங் சென்ற போது, அங்கு பாலமுரளியின் ப்ரும்மாண்டமான ஸ்கார்பியோ வாகனத்தை நோக்கி நகர்ந்தான். பாலமுரளி ‘ என்னோட வண்டிக்கிட்ட ஏண்டா போகற. உன் காரை எடுடா. நீ பண்ணின சிபாரிசுக்கு, பெட்ரோல் விக்கற விலைக்கு நீ தான் தண்டம் கட்டணும்’ என்றான். அப்போது காலை 6 மணி.

 

வனமாலி தன்னுடைய சிறிய கார் ஸ்விஃப்டை திறந்தவுடன். ஒரு பெரிய படை, அத்துமீறி உள்நுழைந்தது. பெரியவர்கள் எல்லாரும் நன்றாக அமர்ந்துக் கொள்ள, பாலமுரளி வாண்டுகளை ஓட்டுனர் இருக்கையை நோக்கி, கை காண்பித்தான்.  வனமாலி அமர்ந்தவுடன் வனமாலியை அந்த வாண்டுகள் முப்பரிமாணங்களில், எட்டுத் திசைகளில் உபரியாக இடமில்லாதவாறு, அபரிவிதமாக சூழ்ந்துக் கொண்டனர்.  வாண்டுகள் நல்லவேளையாக ஸ்டியிரிங்க் சக்கரத்தில் உட்காராதபடியால், காரை ஓட்ட முடிந்தது. முன்பிருந்த அகலமான சாலை, வாண்டுகளின் இடநெருக்கடியால், குறுகலாகத் தெரிந்தது. அங்கங்கு கிடைத்த இடைவெளிகளில் ரியர் வ்யூ கண்ணாடியை பார்க்க கஷ்டப்பட்ட போது, அயர்ச்சி அடைந்தான். இந்த கூட்டத்தின் பாரம் தாங்காமல், கார் காரமாகி, இன்ஜின் தயக்கத்துடன் நகர்ந்தது. பாலமுரளி டேஷ்போர்டை நன்றாக அடிக்க, வாண்டுகளும் பல்வேறு உதிரி பாகங்கள் அதிர காரை அடித்தனர். அந்த அடி சில சமயங்களில் வனமாலியின் மீதும் விழுந்தது.  அங்கங்கு மோகனாவின் முகவரிக்கான வழியை அதிகாலை இருட்டில் தேடியபோது, பாலமுரளி பலமாக வனமாலியை முட்டியைத் தட்டி, ‘டயத்தை வேஸ்ட் பண்ணாதடா.  சீக்கரம் போடா’ என்றான்.  பின்புறமிருந்த அத்தை வனமாலியிடம் ‘சென்னைல வழி தெரியாத நீயெல்லாம் ஒரு டிரைவரா?’ என்றாள். ஒருவழியாக, மோகனாவின் வீட்டை அடைந்தபோது, காலை ஏழு மணி.

 

மோகனா வீட்டின் அழைப்பு மணியின் இடைவிடாத ஓசையினால், விழிப்படைந்து, கதவைத் திறந்தபோது, ஒரு கூட்டம் கூடத்தை நிரப்பியது. நைட்டி அணிந்திருந்த மோகனா திடுக்கிட்டு விழித்து உள்ளே செல்வதற்குள், பாலமுரளி உடனே ‘மோகனா மேடம். ஆர்க்கிடெக்ட் ராமசுந்தரம் என்னோட இன்டெர்வ்யூ முடிவை உங்ககிட்ட கேட்டுக்க சொன்னார். என்னால ராத்திரி பூரா தூங்க முடியல.  உங்க ஆபீஸ் ஆள், இந்த வனமாலியோட தொந்தரவால கொஞ்சம் லேட்டாயிடுச்சு.  இல்லேனா, 2 மணி நேரம் முன்னாடியே வந்திருப்போம். என் குடும்பத்துல, எனக்கு ஒண்ணுனா, புண்ணாகிடுவாங்க. சீக்கரம் முடிவை சொல்லுங்க ‘ என்றான். மோகனா உடனே ‘நான் ஆபீஸ் போனதுக்கு அப்பறம்தான் சொல்லமுடியும்’ என்று காட்டமுடன் கூற, பாலமுரளியின் சுற்றம், மோகனாவை தூற்ற ஆரம்பித்தது. மோகனா பாலமுரளியால் மிரண்டு உடனே ‘நீங்க இவ்வளவு தூரம் வந்ததால, லேப்டாப் ல பார்த்து சொல்றேன்.’ என்றாள். லேப்டாப்பில் பார்த்தவுடன், ராமசுந்தரம் தனக்கு இன்னும் அனுப்பவில்லை என்றாள்.உடனே பாலமுரளியின் அத்தை ‘ராமசுந்தரம் அட்ரஸ் சொல்லு. நாங்க உடனே அங்க போறோம்’ என்றாள். மோகனா ‘அவர் அமெரிக்காவில் சிகாகோவில் இருக்கார்’ என்று கூறினாள். உடனே அத்தை’எல்லாரும் வாங்க. இப்பவே ஏர்போர்ட் போய்,ராமசுந்தரம் வீட்டுக்கு போகலாம்’ என்றாள்.  அவர்களுடைய வேகத்தைப் பார்த்தால், விசா வாங்கி அமெரிக்கா சென்றாலும் சென்றுவிடுவார்கள் போலத் தோன்றியது. பாலமுரளி உடனே ‘இப்பவே ராமசுந்தரத்துக்கு ஃபோன் பண்ணி, முடிவைக் கேட்டு சொல்லுங்க’ என்றான்.  மோகனா ‘அவருக்கு இப்போ ராத்திரி நேரம்’ என்று கூறினாள். பாலமுரளி ‘என் கவலைய தீர்க்காம, அவர் எப்படி நிம்மதியா தூங்க முடியும். உடனே, ஃபோன் பண்ணுங்க’ என்றான். பல முயற்சிக்குப் பின், ராமசுந்தரம் ஃபோன் எடுத்து, பாலமுரளிக்கு வேலை கிடச்சாச்சுன்னு சொன்னபோது, வனமாலி தனக்கே வேலை கிடைச்சா மாதிரி உணர்ந்தான்.

 

வனமாலிக்கு பாலமுரளியின் ரெஃபரல் பணம் வந்தபோது, கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தபோது , பாத்ரூம் கதவு மாற்றியதற்கும், காரை ரிப்பேர் செய்ததற்கும் சரியாக இருந்தது.

 

 

வனமாலியும் ஏழரை நாட்டு சனியும்

வனமாலியின் வருடாந்திர சனீஸ்வர வேண்டுதலின் மணிஓசை ஒருநாள் அபஸ்வரமாக மாறி ஒலிக்குமென அவனுடைய செவிகளுக்கு செவி வழிச் செய்தி வரவில்லை. அந்த கோயில் மணியின் மதுர மொழிகளை கேட்ட செவிகள் வசவு மொழிகளைக் கேட்கும் அசம்பாவிதம் நிகழுமென்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. அவன் ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்தபோது நேர்த்தியாக செய்த ஒரு நேர்த்திக்கடன், அவனுடைய நெத்திக்கு கடோத்கஜ அடியாக மாறி, அழவைக்குமென்பதை அவன் உணரவில்லை.

ஏழாவது படித்தபோது, வனமாலி முழு ஆண்டுத் தேர்வை நினைத்தபோது வயிற்றில் பல்வேறு வேதியியல் நிகழ்வுகள் நடந்து பேதி வராத குறையாக, வருத்தியது. ஏற்கனவே, அந்த வருடம் காலாண்டுத் தேர்வு அவனை தன் காலால் உதைத்தது, அரையாண்டுத் தேர்வு ‘பளார்’ ‘பளார்’ என்று இரு கன்னங்களிலும் அறை விட்டது, முழு ஆண்டுத் தேர்வோ, படிப்பிற்கே முழுக்கு போடவைத்துவிடும் அளவிற்கு அவனை தன் முழங்கையால் முட்டியது. வனமாலியின் அத்தை சாரு, ‘புத்தகத்தைப் பாரு, பாரு’ என்று அடித்துக்கொண்டபோது படிக்கத் தவறியது, எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று அவன் உணர்ந்தபோது, அவன் பாட்டி கூறிய ஒரு பயங்கர செய்தி அவனைக் கட்டிப்போட்டது.

கோமளவல்லி பாட்டி அவனிடம் ‘அடே வனமாலி!!! உனக்கு ஏழரை நாட்டு சனி ஆரம்பிச்சாச்சு டா. ஏழாங் கிளாஸிருந்து பதினாலரையாங் கிளாஸ்(?!) வரை, ஜாக்கிரதையா இரு’ என்று கூறினார். கோமளவல்லி பாட்டியின் இந்த வல்வினைச் செய்தியை கேட்ட வனமாலி நடுநடுங்கி, நாலு கால் பாய்ச்சலில், அருகிலிருந்த கோவிலின் சனீஸ்வரனிடம் அபயம் புகுந்தான். அங்கு அவனை முந்திக் கொண்டு, ஒரு மாணவ, மாணவியர் கூட்டம், எண்ணை விளக்கு ஏற்றியபடி, சனி பகவான் சன்னதியை ஒட்டிய கோவில் சுவரை நோக்கி அசுர வேகத்துடன் வில்லில் எறியப்பட்ட அம்பாக செல்வதைக் கண்டான். அந்த சுவரின் அருகிலிருந்த எண்ணை விளக்குத் தட்டில் எஞ்சியிருந்த முந்தைய விளக்குகள் விட்டுச் சென்ற, கருப்பான எண்ணைத் தடங்களின் கரு மையை ஏந்திக் கொள்வதற்கு, எனக்கு உனக்கு என விடாது போட்டி போட்டுக் கொண்டனர். பரிட்சைக்கு அஞ்சி, பயபக்தியுடன்  ஆள்காட்டி விரலில் கரு மையை அப்பி,  கோயில் சுவரை கவரச் சென்றனர். எல்லோரும் அவரவர்களின் படிப்புப் பிரச்சனைகளால் அடிபடாமலிருக்க வேண்டி, கோவில் சுவற்றை ஏதோ ‘பள்ளி அறிவிப்பு பலகை’ போல, பங்கிட்டு. தன்னுடைய பங்கு கிடைத்த பங்காளிகளைப் போல் வெற்றிக் களிப்புடன் எழுதினர். எல்லாப் பள்ளி மாணவ மாணவியரும் தோழமை உணர்வுடன் பொதுவுடமைக் கொள்கையைப் பின்பற்றி, வெள்ளை நிற சுவரில் கருப்பு மையுடன் சுறுசுறுப்பாக மையம் கொண்டனர். அவர்கள் தங்களுடைய கையொப்பங்களை, மன்னிக்க மையொப்பங்களை, சுவரில் பதிவு செய்தனர். வெள்ளை சுவரில், வெள்ளை நிறத்தை பூதக்கண்ணாடி வைத்து தேட வேண்டும் என்கிற அளவுக்கு, கருப்பு நிறம் பல்வேறு கோணங்களில், பல்வேறு கையெழுத்துகளில், சுவரை மறைத்து, கரு இரவில், நட்சித்திரங்களைப் போல், வெண்மை அங்கங்கு பளிச்சிட்டது. அந்த சுவற்று பதிவுகளில், வனமாலி மிகுந்த பிரயாசைப் பட்டு, தன் கையொப்பமிட, ஒரு சிறிய வெண்மைத் திட்டை தேடியபோது, அதைக் காணாததால், ஏதோ சனி பகவான், அவனை ‘போடா வெண்ணை’ என திட்டியது போலத் தோன்றியது. அது சனிக்கிழமையாக வேறு இருந்ததால், பல்வேறு பெண்மணிகளின் கூட்டம், வனமாலியின் கண்மணிகளின் தேடலைத் தடுத்தது. அந்தச் சுவற்றில் சில பதிவுகள் உங்கள் கவனத்திற்கு;

‘அப்பு, 6C பாஸ்’
‘கோயிந்து, 7B பாஸ்’
‘கயல்விழி 9H பாஸ்’
‘பிரபு D 8C பாஸ்(த/பெ; தண்டபாணி, குண்டு பிரபு D இல்ல)’

வனமாலி 7B வகுப்பில் படித்து வந்தான். இடநெருக்கடியில் சுவரில் தேடிய போது,  ‘கோயிந்து 7B பாஸ்’ என்ற கையொப்பம் பூதகண்ணாடி இல்லாமலே , கை கால் தலை எல்லாம் முளைத்து, பூதமாக காட்சி அளித்தது. தன்னுடைய வகுப்பில் கோயிந்து என்கிற பையன் இல்லாததால், ஏதோ போன வருடத்து வேண்டுதல் போலும் என்று எண்ணி, கோயிந்துவை மறைத்து அந்தப் பெயரின் மேல் வனமாலி என்று எழுதி, 7B என்ற வகுப்பை அப்படியே விட்டு விட்டு, சுவரை திருப்தியுடன், திருப்பதி பெருமாளை தரிசிப்பது போல் தரிசித்தான். அது இப்போது பின்வருமாறு காட்சி அளித்தது. வனமாலியின் பெயருக்கு பின்னால் கூர்ந்து கவனத்தால் கோயிந்து என்ற பெயர் ஒளிந்துக் கொண்டு இருப்பதுபோல் தெரிந்தது. தொலைநோக்குப் பார்வையில் இரண்டும் சேர்ந்து, ஒற்றுமையாக பின்வருமாறு காட்சி அளித்தது.

‘கோவயினந்மாதுலி 7B பாஸ்’  

வனமாலி இப்போது தன்னுடைய மனுவை சனி பகவானுக்கு சமர்ப்பித்த சந்தோஷத்திலிருந்தான். மேலும், வழக்கு மன்றத்தில் தள்ளுபடி செய்வதைப் போல் மனு தள்ளுபடி செய்ய வாய்ப்பில்லாத்தால், மற்ற மாணவர் கூட்டத்தின் துள்ளலான தள்ளலுக்கு பயந்து, தள்ளி நின்றான். அருகே கோயில் சுவரிலிருந்த காக்கையின் மேல், சனி பகவான் அமர்ந்திருப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு, அதை சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்தான். அந்த காக்கை கால் பட்டு ஏதேச்சையாக ஒரு கல் இடறி, வனமாலியின் தலையை பதம் பார்க்க , வனமாலியின் தலை வலித்தபோதும், அதை சனி பகவானின் ஆசியாக எண்ணி காக்கையை நன்றியுடன் நோக்கினான். அருகிலிருந்த மாணவர்கள் வனமாலியின் பக்தியை கவனித்து, சனிஸ்வர பகவான் வாகனமான காக்கையை வடையோடு கவனிக்க, கோவில் பிரசாத கடையை நோக்கி நாக்கு தொங்க ஓட்டமெடுத்தனர்.

தன்னைப் பிடித்த சனி, பனி போல் விலகுமென்ற நம்பிக்கையில், கடைசி நேரத்தில், பரிட்சைக்கு அடிபடாமல் விழுந்து விழுந்து படித்து, தேர்வு வினாக்களுக்கு விடையளித்து, ஏழாவது வகுப்பு முழு ஆண்டுத்தேர்வை முடித்தான். அடுத்த ஆண்டு முதல், ஏழாம் வகுப்பின் ஏழரையின் முன் அனுபவத்தால், நன்றாக படித்தாலும், ஆண்டுத் தேர்வைத் தேற, சனி பகவானின் பக்கம் சாய்ந்தான். இந்த முறையும், கோயில் சுவர் சுண்ணாம்பு அடிக்கப் படாமலிருந்த்து. வனமாலி பழைய ஞாபகத்தாலும், ராசியான இடமென்று எண்ணியதாலும், புவியியலில் உலக வரைபடத்தில் நகரங்களைக் குறிப்பதுபோல், முன்வருட மையொப்பத்தை சுலபமாக கண்டுபிடித்தான். அது அப்படியே இருந்தது. இம்முறையும் தன்னுடைய பெயரை அயராது பதிவு செய்தான். இந்த நேர்த்திக் கடனை, அவன் கல்லூரி வந்தபின்பும் நன்றிக் கடனாகத் தொடரந்தான். அப்போதுதான், அந்த பயங்கர சம்பவம் நடந்தது.

அந்த வருடமும், வனமாலி வருடா வருடம் செல்வதுபோல், கோயில் சுவரை நோக்கி எண்ணை விளக்குடன், கண்ணும் கருத்துமாக நடந்தான். வனமாலி என்ற பெயரை எழுத முற்பட்ட போது, அவனுக்குப் பின் ‘டேய் நீ தான் அந்த வனமாலியா !!! என்னோட பேருக்கு மேல உன் பேரை எழுதி, நீ பாஸாயிட்ட… நான் இன்னும் ஏழாங்கிளாஸ்லயே உக்காந்துகிட்டு இருக்கேன்… உனக்காகத்தான்டா இத்தனை நாளா நான் காத்துகிட்டு இருக்கேன்…’ என்று கூறிக் கொண்டே, கோயிந்து தன் வேஷ்டியை மடித்து, கையில் முஷ்டியை காண்பித்தான். கோயிந்து பல வருடங்கள் பல்வேறு வகுப்புகளில் கோட்டு அடித்தவன் போலும். நல்ல வாட்டசாட்டமாக இருந்தான். அவன் தன் மனைவி, குழந்தையுடன் கோவிலுக்கு வந்திருந்தான். அவன் தன் மனைவியைப் பார்த்து ‘கண்ணம்மா. என் டாக்டராகர கனவை கெடுத்த வனமாலி இவன்தான்’ என்றான். கோயிந்துவின் மகன், தந்தையின் கோபக் கனலை கவனித்து, ஒரே தாவாக வனமாலியின் தோளுக்குத் தாவி, கழுத்தில் தொங்கினான். எம்பி, பின்முதுகில் நன்றாக போடு போட்டான். கண்ணம்மாவின் கண்களில் குழந்தையின் செயலின் பெருமிதம் தெரிந்தது. அவள் ‘போடு. நல்லா போடு கண்ணு, அவன’ என்றாள். இதன் மூலம், கோயிந்து வனமாலியைப் பற்றி எவ்வளவு தூரம் மனைவியிடம் விவரித்துள்ளான், என வனமாலி உணர்ந்து கொண்டான். கோயிந்து மேலும் திட்டி, வனமாலியை துரத்தினான். அமைதியான கோவிலில் நடைபெற்ற இந்தப் புரட்சியை கண்டு, ஒரு பெண்மணி தன்னை காளி சாமி என்று கூறிக் கொண்டு உக்கிரமாக சாமி யாடி,  கோயிந்து குடும்பத்துடன் ஐக்கியமாகி, வனமாலியை துரத்த, வனமாலி முட்டுசந்துகளில் முட்டி மோதி, கோயிந்துவிடமிருந்து தப்பித்து, தன் வீட்டினை வந்தடைந்தான். கோமளவல்லி பாட்டியின் ‘ஏழரை நாட்டு சனி ஜாக்கிரதை’ என்ற வார்த்தை, ஒவ்வொரு சந்து முட்டுகளிலும் அசரீரியாக எதிரொலித்தது.

போன சனிக்கிழமை கூட, வனமாலியை அவன் தாத்தா சனிபகவானுக்கு அர்ச்சனை செய்ய சொன்னபோது, வனமாலி ‘திருநள்ளாறுக்கு கூட நான் போய் அர்ச்சனை பண்ணிட்டு வரேன். ஆனா, இந்த சனிபகவானுக்கு மட்டும் வேண்டாம் தாத்தா’. என்றான். தாத்தா அந்த வார்த்தையின் காரணத்தை அறியாமல் விழிக்க, வனமாலிக்கோ கோந்துபோல் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த கோயிந்துவின் நினைவு ஒரிரு வினாடிகள் தோன்றி மறைந்தது.

 

வனமாலியும் பங்கஜவிலாஸ் நாடகசபையும்

அலுவலகத்தில் வனமாலிக்கு அருகிலிருந்த கணிப்பொறியில், அவனுக்கு பொறி வைப்பதற்காகவே வந்ததுபோல், ராதா மாதுரி என்ற பெண் புதிதாக இடம் பெயர்ந்தாள். அவள் வனமாலியை அவ்வப்போது கணிப்பொறி சம்பந்தமாக சந்தேக கணைகளை அவல் பொரிகளை போல் கொட்டினாள். வனமாலி ராதா மாதுரி, மாதுர்யமானவள் என்று அறிந்திருந்தான், ஆனால் சாதுர்யமானவள் என்று அப்போது அறியவில்லை. அவள் கன்னங்களில் ரோஸ் பவுடர் எப்போதும் மின்னும். அவள் கண்கள் அவ்வப்போது மிஸ் ஆகையில், மஸ்காரா அங்கு பளபளக்கும். தினம் தினம் பல்வேறு உதட்டு சாயங்களில் வந்து, அவை சாயங்கால நேரத்திலும் ஒளி உமிழ்ந்து, பல் வேறு உதடு வேறு என்று எடுத்துக் காட்டும். அவன் அப்போது, அந்த அலங்காரங்களின் பின்னணியிலிருந்த கலகக்காரர்களைப் பற்றி அறியவில்லை.

 

அவள் ஒரு நாள் மாலை வனமாலியிடம் வந்து ‘வனமாலி. எங்க அப்பா பவனயாஜுலு, பங்கஜவிலாஸ் நாடக சபை நடத்திக் கிட்டு இருக்கார். உங்க முக ஜாடையைப் பார்த்ததிலிருந்து, நீங்க எங்களோட அடுத்த நாடகத்துக்கு ஏத்த முகமா இருக்கும்னு எங்க அப்பாகிட்ட சிபாரிசு செஞ்சேன். எங்கப்பா பவனயாஜீலு, எப்போதும் நாடகம் சம்பந்தமான என்னுடைய யோசனைகளை கவனமா கேட்டுப்பார். அவர் உங்களை இன்னிக்கு மேக்கப் டெஸ்டுக்கு வர சொன்னார்.’ என்றாள். வனமாலி உடனே ‘ராதா மாதுரி. எனக்கு நடிச்சு முன்னபின்ன பழக்கமில்ல. உங்களோட நாடக சபைல, ஏகப்பட்ட பேர் இருப்பாங்க. வேற யாரையாவது போட்டுகோங்க’ என்றான்.  

 

ராதா மாதுரி உடனே ‘நீங்க பயப்படாதீங்க. ஷேக்ஸ்பியர் சொன்னமாதிரி, உலகம் என்கிற நாடக மேடைல நீங்க ஏற்கனவே நல்லா நடிச்சுக்கிட்டுதான வர்றீங்க.நீங்க ஹீரோ ரோல் இல்ல. ஹீரோவோட ஃப்ரெண்ட் ரோல். உங்க முக ஜாடை அந்த ரோலுக்கு ரொம்ப பொருத்தமா இருக்கும். நான் தான் ஹீரோயின் ரோல் பண்ணறேன். என்னையும் ஹீரோவையும் நீங்கதான் சேர்த்து வைக்கறீங்க. ரொம்ப பவர்ஃபுல் ரோல் உங்களோடது. சாப்ட்வேர் புரோகிரம்லாம் பண்ணறீங்க. இதெல்லாம் உங்களுக்கு ரொம்ப ஈஸி. எங்கப்பா பாலசந்தர் சினிமால எப்படியோ, டிராமாவில எங்கப்பாவும் பெரிய டைரக்டர். உங்க கிட்ட இருந்து எப்படியும் நல்ல நடிப்பை கொண்டு வந்துடுவார்’ என்று தூபம் போட்டாள்.  பங்கஜவிலாஸத்தின் விலாஸத்தை அளித்து, அன்று மாலை வர சொன்னாள். வனமாலி அலுவலக வேலைகளில் மும்முரமானபோது, அன்று மாலை மரமரத்துப் போவதை அவன் அறிந்தானில்லை. அந்த ரோல் , அந்த ரோல் என்று ராதா மாதுரி, பூசி மொழுகிய வார்த்தை ரோடு ரோலராகி, அவனை படுக்க வைத்து, படுத்தும் என்று அவன் அறியவில்லை.

 

 

அன்று அலுவலகம் முடிந்ததும், வனமாலி நேரே பங்கஜவிலாஸ் நாடக சபைக்கு சென்று பவனயாஜூலுவை சந்திக்கச் சென்றான். அங்கே அவன் வனம் போலிருந்த ஒரு மேடையமைப்பில் பவனயாஜீலுவை கண்டான். பவனயாஜூலு வாயில் வெற்றிலையை குதப்பியபடியே, ரோஜா நிற ஜிப்பாவில், ராஜ பவனி வந்தார். அவன் பவனயாஜூலுவிடம் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டான். அவர் தன் அடிபொடிகளை அழைத்தவாறே ‘டேய் பசங்களா!!! என்னோட பொண்ணு ராதா மாதுரியோட கேஸ்டிங்(நடிகர்கள் தேர்வு) எப்பவுமே சரியாகத்தான் இருக்கும்னு மறுபடியும் நிரூபிச்சுட்டா. எல்லாரும் இங்க வாங்கடா’ என்று கூவினார். வனமாலி அந்த வார்த்தைகளின் அர்த்தம் விளங்காமல் விழித்தான். அவர் மேலும் ‘என் மனைவி பங்கஜத்தோட பேருல, இந்த நாடக சபைய வெற்றிகரமா

 

நடத்திக்கிட்டு வரேன். பங்கஜவிலாஸ் நாடகத்துல, நாங்க பல கஜப்ரத்யனங்கள் பண்ணி, 6 கஜம் 8 கஜம்னு மேல மேல முன்னேறிகிட்டு இருக்கோம். ராபர்ட் ஃப்ராஸ்ட் சொன்னமாதிரி, மைல்ஸ் டு கோ’ என்றார். மேலும் ‘இப்ப நாங்க சரித்திர நாடகம் போட போறாம். ராமாயண நாடகம் தான், எங்களோட அடுத்த டிராமா. இந்த செட் கூட, அசோக வனம் செட்டுதான். என் பொண்ணு ராதா மாதுரி, சீதை ரோல் பண்ணறா. ராமர் ரோலுக்கு ஆள் ரெடி. அனுமார் ரோலுக்கு ஆள் தேடிகிட்டு இருந்தபோது, ராதா மாதுரி உங்க பேரை சிபாரிசு பண்ணினா. உங்க முக ஜாடை அனுமாருக்கு நல்லா பொருந்தும்னு அவ சொன்னப்ப எனக்கு சந்தேகம் இருந்தது. குரங்கிலிருந்து மனிதன் வந்தான்னு டார்வின் சொன்னதின் அர்த்தத்தை நான் இப்போ புரிஞ்சுக்கறேன். ஒரு வால் மட்டும்தான் இல்லை. நம்ம மேக்கப் மேன் பார்த்தசாரதி உங்களைத்தான் அங்கே ஓரமா நின்னு கண் சிமிட்டாம பார்த்துக் கிட்டு இருக்கார். அவர் ஃபெவிகாலையும் விட ஒரு சிறந்த கோந்து கலவை கலந்து கலக்கிருக்கார். அவர் வால் ஒட்ட வச்சுடுவார். நீங்களே வாலை விட்டு ஓடினாலும், ஒட்டவச்ச வால் உங்களை விட்டு ஓடாது’ என்றார். அவர் அவ்வாறு கூறவும், அங்கு அவரது அடிபொடிகளின் காலடி சத்தத்திலிருந்து கிளம்பிய ஒலிகள் அடங்கியவாறே, வனமாலியை நோக்கி நடந்தனர். வனமாலி, அப்போதுதான் அடிபொடிகளை முதன்முதலாய் பார்த்து, தவிடுபொடியானான்.

 

 தன்னுடைய அடிபொடிகளை பார்த்துக் கூப்பிட்டார். ‘டேய் ஜாம்பவன், டேய் அங்கதா, உங்க வானர கூட்டத்தோட வாங்கடா. உங்க கேங்க்லீடர் அனுமார் வந்தாச்சு’ என்றார்.  இப்ப பாருங்கடா, என் பொண்ணு எவ்வளவு கூர்மையா பார்க்கறான்னு தெரியுது. எதிர்காலத்துல நல்ல ஒரு டைரக்டரா வருவா’ என்றார். பவனயாஜூலுவுக்கு டார்வினின் பரிமாணத்தின் விதியின் உள்அர்த்தம் புரிந்த்தோ இல்லையோ, ராதா மாதுரியின் ‘முகஜாடை நல்லா இருக்கு.’, ‘ஹீரோவோட ஃப்ரெண்டு’ என்ற வார்த்தைகளின் உள் அர்த்தத்தை, வனமாலி இப்போது அறிந்து கொண்டான். அவன் சுதாரிப்பதற்குள், அவனை ஒரு வானர சேனை வந்து, தலைக்கு மேல் தூக்கி வைத்து கொண்டாடியது. ‘ஜெய் அனுமான்!!! வாயு மைந்தன் வாழ்க!!!’ என்ற வானர சேனையின் வீர கோஷங்கள் வானை பிளந்தன, மன்னிக்க நாடக சபையின் கூரையைப் பிளந்தன`. வனமாலியை தங்கள் மேலே சுமந்தபடி, அசோக வனத்தில் ஊர்வலம் செல்ல. வனமாலியோ சோகமாக இருந்தான்.

 

 வனமாலியை பார்த்தபடி, பார்த்தசாரதி தன் உதவி மேக்கப் யுவதியுடன் வந்தார். உடனே வனமாலியைப் பார்த்து ‘உடனே உங்க டிரெஸ்ஸை கழட்டுங்க. நான் பஞ்சகச்சம் கட்டணும்.’ என்றார். வனமாலி அந்த யுவதி அருகிலிருக்க கூச்சத்துடன் தயங்கினான். அதை புரிந்துக்கொண்டவளாய் அந்த நாரீமணி டெலிபோன் மணிபோல் சிரித்துவிட்டு, அகன்றாள்.  பார்த்தசாரதி உடனே அவனை அருகிலிருந்த ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்று,  அவன் கூச்சத்துடன் கூடிய ‘சார். சார்’ என்கிற கூச்சலைப் பொருட்படுத்தாமல், வேகவேகமாக அவன் உடைகளை கழற்றத் தொடங்கினார். மேலும் ‘தம்பி. என் நேரத்தை வீணாக்காதீங்க. இன்னும் பல வேலை பாக்கியிருக்கு. அனுமார் முக்கிய வேடம்கறதுனால, மேக்கப் ரொம்ப முக்கியம். ரொம்ப மிரண்டீங்கன்னா, என் அஸிஸ்டெண்ட் மிஸ்.மீராவை கூப்பிட்டு மேக்கப் போடவிட்டுடுவேன்’ என்று மிரட்டினார். மேலும், தன்னுடைய பையிலிருந்த ஒரு கிண்ணத்தை வனமாலியின் கன்னத்தில் ஒட்டவைத்தார். அதுதான், அனுமாரின் வாய் போலும். வனமாலி என்ன சொன்னாலும், அந்த ஒலியை மட்டுப்படித்தி, அந்த கிண்ணம் கின்னென்று வேலை செய்து, ஒரு ஒலி மட்டுப்படுத்தான்(noise suppressor) போன்று வேலை செய்தது. வனமாலியின் சட்டையை கழற்றினார். அவனது கூச்சத்தை சட்டை செய்யாமல், தனது சேட்டைகளை தொடர்ந்தார். வனமாலி ஏதோ சொல்ல முற்பட, தன்னுடைய கன்னத்திலிருந்த கிண்ணத்தை விலக்க முயல, அது முயல் போல வழுக்கிக் கொண்டு கீழே விழுந்தது. அப்போதுதான் அது செந்தூரமும் வெண்ணையும் தடவப்பட்ட கிண்ணம், என உணர்ந்தான். கீழே விழுந்த கிண்ணத்தைப் பார்த்த பார்த்தசாரதி அதுவரை பார்த்திராத ஒரு தீயாக மாறினார். ‘சுக்ரீவா, உன்னோட தளபதி மேக்கப்பை கலைக்கப் பார்க்கறான். உன் சேனைப் பசங்களோட வந்து, அவனைப் பிடிச்சுக்கோ’ என்று கோபத்தின் உச்சத்தில் உச்சஸ்தாயியில், கர்ஜித்தார். ஒரு குரங்கைத் தொடர்ந்து, வானர சேனை கூட்டம் வந்து, வனமாலியை கட்டிப்போடாத குறையாக கட்டுப்படுத்தியது. வனமாலி தலைகால் புரியாமல் தவிக்கையில் வால் ஒட்டப்பட்டு, இப்போது தலைவால் புரியாமல் தவித்தான். அனுமார் வேடத்தில், வெடவெடத்து நின்றான். மேக்கப் முடிய கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரமானது. அப்போது, பவனயாஜீலு, வனமாலியை நோட்டமிட்டுவிட்டு, வானரசேனையிடம் ‘உங்க தளபதி ‘கதை’ எங்கே?’ என்று வினவ, ஒரு வாட்டசாட்ட வானரன் அநாயசமாக ஓரு கதையை நீட்டினான். அதை பார்த்த வனமாலி அது என்னவோ, அட்டை கதை என்று தூக்க முயல, ஒரு கண நேரம் கூட அதன் கனம் தாங்காமல், அதை கீழே போட்டான். அது அவன் காலில் தொம் என்று விழுந்தது. கால் வலி தாங்காமல் குதிக்க, அவனைக் கண்டு அங்கிருந்த மொத்த வானர சேனையும் ‘ஜெய் ஹனுமான்!’ என்று பக்தி பரவசத்தில் குதிக்க, மேடை அதிர்ந்தது. கீழே விழ்ந்த ‘கதையை’ பவனயாஜீலு வனமாலியிடம் பயபக்தியுடன் கொடுத்தார். மேலும், ‘தம்பி. அது நிஜ வெண்கல கதை. எங்க தாத்தா ராமாயண நாடகத்துல பயன்படுத்தினது. அட்டை ‘கதை’ வச்சு ராமாயண பக்தர்களை நான் ஏமாத்த மாட்டேன். நம்ம நாடகம் உண்மையின் பிரதிபலிப்பாக இருக்கணும், தம்பிக்கு, உங்க உடம்பு பலம் பத்தாது. நாளை காலைல நம்ம பீமராவ்கிட்ட காலை மூணு மணிக்கு கர்லா கட்டை சுத்தற க்ளாஸுக்கு வந்தாகணும். எதிரிப் படை அரக்க சேனை காலைல அரக்க பறக்க வந்து, கர்லா கட்டையை சுத்தி, டிராமால நல்லா வாள் சுத்தறாங்க. நீங்க எப்படி அப்பறம் சண்டை போடறது? உங்க வீட்டு விலாஸத்தை  ராதா மாதுரி கொடுத்துட்டா. உங்க சேனை பசங்க வந்து உங்களை பிக்அப் பண்ணிப்பாங்க’ என்றார்.  இந்த அதிர்ச்சியிலும், வனமாலி அப்பாடா, ஒருவழியா மேக்கப் டெஸ்ட் முடிந்தது, என்று அமைதியை டேஸ்ட் பண்ணாலாம் என்று நினைக்கையில், பவனயாஜீலு அவனின் தக்கணூன்டு அமைதியை தகர்த்தார்.

 

 பவனயாஜீலு ‘தம்பி. மேக்கப் நல்லா பொருந்துது. ஆனா, அனுமாருடைய ரோலுக்கு நீங்க தகுந்தவரான்னு பார்க்க, இன்னும் சில டெஸ்ட் பாக்கி இருக்கு’ என்று புன்சிரிப்புடன் வனமாலியை புண்ணாக்கினார். அவனை அழைத்து ஒரு சிறிய குன்று போல இருந்த மேடையமைப்பின் மீது ஏற சொன்னார். வனமாலி ஒன்றும் புரியாமல் ஏற, குன்றின் அந்தப் பக்கத்தில் ஒரு செயற்கை குளம் இருந்தது. பவனயாஜீலு அந்த குளத்தை காட்டியவாறே ‘தம்பி. செயற்கையா இப்போ மோட்டார் மூலமா, அதில அலை உண்டாக்குவோம். அதுதான் நீங்க தாண்டப்போற சமுத்திரம். உங்கள் காலுக்கு கீழே ஒரு பலகை இருக்கு. அது உங்களை பீரங்கி குண்டு எறிவது போல் தூக்கி எறியும். நீங்களும் ஏபிடி மாருதில வர அனுமார் மாதிரி காலை ஆட்டினபடி, கூலா அந்தக் கரைல இறங்கணும். ஆனா, லாங்க்ஜம்ப் மாதிரி, நல்லா கை அசைத்து, நீங்க முயற்சித்தால்தான், கரையைத் தாண்ட முடியும். ஏன்னா, எங்களோட பீரங்கி கொஞ்சம் ராங்கி பண்ணிட்டு இருக்கு. உங்க பலத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு தெரியாது. இதோ ஜாம்பவான் வந்து, உங்களுக்கு ஞாபகப்படுத்துவார்’ என்றார். உடனே, ஒரு கரடி வந்து ஏதோ முணுமுணுத்தது. அதற்கும் ஒலி மட்டுப்படுத்தான் கூம்பு மூக்கின் தொந்தரவு போலும். ஏதோ முணகியது போலிருந்தது. அருகிலிருந்த பார்த்தசாரதி ‘ஜாம்பவான் தன்னோட டயலாக்கை சொல்லிட்டார். சமுத்திரத்தை தாண்டவேண்டியதுதான் பாக்கி. குளத்துல விழுந்து மேக்கப் கலைஞ்சதுன்னா, நான் ரொம்ப டென்ஷனாயிடுவேன்’ என்று எச்சரித்தார். ஒரு நடுத்தர வயது மாமிகள் கூட்டம் கோரஸ் பாட அங்கு வந்தது. அதில் ராதா மாதுரியும் இருந்தாள். அவள் அப்(அடிப்)பாவியாக, வனமாலியைப் பார்த்தும் பார்க்காத்ததுபோல் இருந்தாள். அவர்கள் ‘வீர மாருதி. கம்பீர மாருதி. சூர மாருதி’ என்று தொடங்கும் ஏதோ ஒரு பஜனைப் பாட்டை பாடினர். வனமாலி கொஞ்சம் சுதாரிப்பதற்குள் தூக்கி எறியப்பட்டான். நல்லவேளையாக பார்த்தசாரதியின் கோபத்திற்கு பாத்திரமாகாமல் பத்திரமாக, அந்தப் பக்கத்து கரையில், தலைகுப்பற விழுந்தான். கீரிடம் தலைநெற்றியில் கீறியது. வனமாலி வலியில் துடித்தான். அவனைப் பார்த்த பவனயாஜீலு ‘டேக்ஆஃப் ஓகே. ஆனால், லேண்டிங் சரியில்லை.பயிற்சி முக்கியம் தம்பி. உங்களுக்கு

 

ஒழுங்கா வர வரைக்கும் நான் விடப் போறதில்லை. நான் ஒரு பர்ஃபெக்ஷனலிஸ்ட். இன்னிக்கு முதல்நாளுங்கறதால பரவாயில்லை, விடறேன்’. ‘சரி. இப்போ இந்த மரத்துல ஏறுங்க.’ என்று ஒரு மரம் போலிருந்த மேடையமைப்பைக் காட்டினார். வனமாலி தயங்க, பவனயாஜீலு ‘தம்பி. குரங்குக்கு மரம் ஏறறது கஷ்டமா என்ன? ஏறுங்க. இல்லேனா, அரக்கர்கள் உங்களை கண்டுபிடிச்சு, வேற ஒரு புதுராமாயணம் வந்துடும்’ என்றார். வனமாலி சாண் ஏற, முழம் சறுக்கயது. கால் இடறுவது மட்டுமில்லாமல், வாலும் இடறியது. பவனயாஜூலு அவனை பார்த்து ‘தம்பி. ரசிகர்கள் பொறுமைய சோதிக்காதீங்க. 5 வினாடிதான் இதுக்காக நாங்க டிராமால கொடுத்துருக்கோம். மேலே ஆச்சுன்னா, ரசிகர்கள் கொந்தளிச்சுடுவாங்க’ என்று கூறி, கையில் ஒரு வினாடி கடிகாரத்தை வைத்து, வனமாலியை வாலில் திரி வைத்து கொளுத்தாத குறையாக துரிதப்படுத்தினார். வனமாலி ஒருவழியாக மரம் ஏறியவுடன், கீழே பார்த்தான். ராதா மாதுரி முதல்முறையாக மேக்கப் இன்றி சோகமாக இருந்தாள். அவளைச் சுற்றி அரக்கிகள் கூட்டமிருந்தது. பவனயாஜீலு ராதா மாதுரியைப் பார்த்து ‘சீதா தேவி. உன் டயலாக்கை அனுமாரைப் பார்த்து சொல்லும்மா’ என்று பாசமழை பொழிந்தார்.

 

உடனே அவள் வனமாலியை பார்த்து ‘நீங்கள் யார்?’ என்று கேட்டாள். ஏதோ ராதாமாதுரி மிக கடினமான நீண்ட ஒரு மேடை உரையை நிகழ்த்தியது போல், பவனயாஜுலு, பார்த்தசாரதி, அரக்கர், அரக்கி, வானரங்கள், ராவணன், மாமிகள், ராமன், லஷ்மணன் என எல்லாரும் பங்காளிகளைப் போல் தங்களது நாடகப் பகைகளை ஒருகணம் மறந்து ஒருமித்து, கைத் தட்டி பாராட்டினர். அந்த கரகோஷ ஒலி, வனமாலிக்கு பலகோடி ஜால்ராக்களின் ஆர்கெஸ்ட்ராவின் ஒலி போல் கேட்டது. உடனே பவனயாஜீலு பெருமிதம் பொங்க ‘சீதாதேவியே நேர்ல வந்து சொல்றதுபால இருக்கு. ராதாமாதுரி!!!, உனக்கு சீதாமாதுரின்னு பேர் வச்சுருக்கலாமோன்னு தோணுது’ என்றார். ‘வனமாலி. கீழே இறங்குங்க. அனுமார் அந்த காலத்திலுல, அசோக வனத்தில், பல்வேறு தடைகளுக்கிடையில், அரக்கர்களிடையே சும்மா பூந்து விளையாடினார். அந்த சாதுர்யம் உங்களுக்கு இருக்கான்னு பார்க்கணும்’ என்றார்.  

 

வனமாலியை நோக்கி ஒரு அரக்கர் கூட்டம், ஓடி வந்தது. உடனே பவனயாஜீலு ‘ம்ம். அனுமார் மாதிரி சண்டைபோடுங்க. அரக்கர் கூட்டத்தை மக்கர் பண்ணுங்க’ என்று உசுப்பேற்றினார். வனமாலியோ கதையை தூக்கிக் கொண்டு ஓட முயல, அரக்கர் கூட்டம் சுற்றி வளைத்தது வாள் வீசியது. வனமாலியின் காலும், வாலும் அரக்கர் கூட்டத்தால் மாறி, மாறியும், சேர்ந்தும் மிதிக்கப்பட்டு வழி மறிக்க, வனமாலி திண்டாடினான். கனமாக ‘கதை’யை கஷ்டப்பட்டு தூக்கி சுழற்றப் பார்த்தால், கிரீடம் வேறு தடுத்தது. வனமாலி புல்லோ, வாலோ, அரக்கர் வாளோ தடுக்கி கீழே விழ, அரக்கர் கூட்டம் அவன் மீது விழுந்து, அவனை ஆக்கிரமித்தது. ஏதோ, யானை அவன் முதுகு மீது படுத்திருப்பதைப் போல உடம்பு வலி எடுத்தது. ஒரு கீரிடம் அணிந்த ஆள், அரக்கர்களை விலக்கி விட்டு, வனமாலியை தூக்கினான். வனமாலி நன்றியுடன் அவன் கை குலுக்க, உடனே பவனயாஜீலு கோபத்துடன் ‘என்ன தம்பி நீங்க. அவன் உங்களை கைது பண்ண வந்துருக்கான். அவன் ராவணன் பையன் இந்திரஜித். உங்க எதிரி. அவன் கிட்ட போய் ஃப்ரெண்டா கை குடுக்கறீங்க ‘ என்றார்.  பவனயாஜீலுவின் கோபத்தைக் கண்ட, இந்திரஜித் வேட ஆள் டென்ஷனாகி, கையை உதறினான். உடனே அரக்கர்

 

சேனையிடம் ‘இந்த குரங்கு வாலுக்கு தீ வைங்கடா’ என்றான். பவனயாஜீலு புன்சிரிப்புடன் ‘கலக்கிட்டடா இந்திரஜித்!!! அதுதான் வனமாலி தம்பிக்கு அடுத்த டெஸ்ட். நான் சொல்ல வந்தேன். நீயே சொல்லிட்ட. வனமாலி தம்பி உங்க வால்ல ஒரு ரசாயனம் தடவியிருக்கு. அதனால, தீ வாலை ஒண்ணும் பண்ணாது. பஞ்சகச்சம் ஜாக்கிரதை. அது எங்க தாத்தாவோடது. உங்க பக்கத்துல இருக்கற மினியேச்சர் லங்காபுரியை கொளுத்துங்க.’ என்றார். வனமாலிக்கு, தான் பட்ட அவஸ்தையில், ஒரு கணம், நாடகசபைக்கே தீ வைத்து விடலாமோ என்ற எண்ணம் தோன்றி மறைந்தது. ஒரு அரக்கர் கூட்டம் வந்து, வனமாலியை பிடித்து, வாலுக்கு தீயை வைத்தது. வனமாலி வாலில் பிடித்த தீ பீதியை கிளப்ப, தீயின் வெப்பம் தாங்காமல், நேரே ஓடி, குளத்தில் குதித்து தீயை அணைத்தான். அவனுடைய மேக்கப் கலைந்து, தண்ணீரிலிருந்து, எழுந்திருந்தான். அங்கே வந்த பார்த்தசாரதி ‘அடப்பாவி !!! எவ்ளோ சொல்லியும் இப்படி மேக்கப்பை கலைச்சுட்டியே. மீரா இங்க வாம்மா. ‘ என்றார். அவனைப் பார்த்த மீரா நமுட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தாள். வனமாலியை ஒருபக்கம் அரக்கர்களும், மறு பக்கம் வானரங்களும் பிடித்திழுக்க, அந்த செயற்கை குளத்தில், திருப்பாற்கடலில் பாம்பினால் அமிர்தம் கடைவதுபோல், வனமாலியை இரு குழாம்களும் கடைந்தெடுத்தனர். அவனது உடம்பை துணி புழிவதுபோல் புழிய, வேர்வை வழிந்தோடியது. இப்போது அந்த செயற்கை குளத்தில் இயற்கையாகவே அலை பாய்ந்து, அருகிலிருந்த குன்றில் மோத ஒரு சின்ன சுனாமி போலத் தோன்றியது. அவர்களிடமிருந்த, வனமாலி கையை விடுவித்துக் கொண்டு, நேராக, வாசலை நோக்கி ஓடினான். அவனைத் தொடர்ந்து, நாடக சபை நடிகர்கள் துரத்தி வந்தனர். ஆபத்பாந்தவனாக ஒரு ஆட்டோ வர, அதில் ஏறிக் கொண்டான்.

 

 

மறுநாள், ராதா மாதுரி அவனை அலுவலகத்தில் சந்தித்தாள். அவள் வனமாலியிடம் ‘அப்பாவுக்கு உங்களை ரொம்ப புடிச்சு போச்சு. நீங்க அனுமார் வேஷத்துல இல்லேனா கூட, வேற ஏதாவது வேஷத்துல, நடிக்கணும்னு கண்டிப்பா சொல்லிட்டார்.’ என்றாள். வனமாலி ‘அப்ப எனக்கு சத்ருக்னன் வேஷம் கொடுங்க’ என்றான். நிற்க, இப்போது, வனமாலி ராமாயண நாடகத்தில், கடைசி பட்டாபிஷேக காட்சியில் ராமருக்கு குடை பிடித்தபோது, அனுமார் வேஷ ஆளும் அந்த குடையின் கீழ் வருமாறு பிடித்தான். அந்த குடை பிடித்தலில், ஒரு நன்றி கலந்த மரியாதை இருந்தது.

வனமாலியும் கனவுக் கன்னியும்

வனமாலியின் மனமெனும் கடலில் எந்த விதமான புயல் எச்சரிக்கைகளும் இன்றி, திடீரென்று ஒரு 18 வயது புயல் மையம் கொண்டது. அவன் மையல் கொண்ட, அவனில் மையம் கொண்டப் புயலின் பின்(பெண்)விளைவுகளைப் பற்றி  அவனுக்கு முன்னெச்சரிக்கை செய்ய ஒரு வானி(மனநி)லை மையம் இல்லாமல் போய்விட்டது. அந்தப் புயல் அவன் வாழ்க்கை மாநிலத்தில் மட்டுமல்லாமல்,அவனது அண்டை வாழ் மாநிலங்களான நாநா,முத்து வாழ்க்கையிலும் பலத்த சேததத்தை விளைவித்த்து.

வனமாலி அப்போது தாம்பரத்தின் அருகிலுள்ள ஒரு கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.வனமாலி மற்றும் அவனது நண்பர்கள் நாநா,முத்து மூவரும் மூவேந்தர்களாக வகுப்பின் மாப்பிள்ளை பெஞ்சை ஆண்டுவந்தனர். மூவரும் முவ்வேறு கனவுக் கன்னிகளுடன், கனவு லோகத்தில் மிதந்து திரிந்தனர். முத்து தன்னுடைய கிராமத்திலிருந்த டெண்டு கொட்டாய்களில் பார்த்தப் பழைய படங்களினால்,கருப்பு வெள்ளையில் அறுபதுகளின் கண்ணதாசன் காதல் பாடல்களைப் பாடி வந்தான்.அக்காலத்து கதாநாயகிகளைப் பற்றி யாரெனும் குறை கூறினால், உடனே சீறி வக்காலத்து வாங்குவான்.நாநாவோ, ஹாலிவுட் படங்களைப் பார்த்து ‘நீங்களெல்லாம், கோலிவுட் கிணத்து தவளைங்கடா.முன்னேறி, கொஞ்சம் ஹாலிவுட் கடலுக்கு வந்து முத்தெடுத்துப் பாருங்க டா’ என்று கூறி ஏஞ்சலினா ஜோலி,ஜீலியா ராபர்ட்ஸ், என்று பெயர் வாயில் நுழையாத கதாநாயகிகளுகளின் படங்களை பார்க்க சிபாரிசு செய்தான். வனமாலியோ தமிழ் படங்களில் புதிது புதிதாக வந்த புதுக் கதாநாயகிகளின் பயோடேட்டாகளை, ஏதோ புதிதாகப் படமெடுக்கப் போகும் இயக்குநர் போல,  தீவரமாக அலசி ஆராய்ந்து வந்தான்.பல விஷயங்களில் ஒத்துப் போன நண்பர்களுக்கு, கனவுக் கன்னி விஷயத்தில் ஜன்னி காணுமளவு சண்டையே மிஞ்சியது.அப்போதுதான்,அந்தப் படம் ரீலிஸானது. வனமாலிதான் தன்னுடைய முன்னோக்கிய ஆராய்ச்சியில், அந்தப் படத்தின் கதாநாயகியைப் பற்றிக் கூறி, முதல் நாளைக்கான மூன்று டிக்கெட்டை வாங்கி, மற்றவர்களையும் கட்டாயப் படுத்தி அழைத்துச் சென்றான். படம் பெயர் ‘துள்ளுவதோ இளமை’. கதாநாயகியின் பெயர் ‘ஷெரீன்’. ஷெரீன் படம் பார்க்கும் போதே, மூவரின் கனவுக்கோட்டையின வாயிலை தகர்த்தெறிந்து, கனவுலகின் ராணியாகத் தன்னைத் தானே முடிசூட்டிக்கொண்டாள். அந்தப் ஷெரீன் படம், சென்னை நகரின் முக்கிய திரையரங்களிலிருந்து,புறநகர் பகுதிகளின் திரையரங்களுக்கு ஓட்டம் போட்ட போது, வனமாலி அன் கோ, அன்றாட தினத்தந்தி வாங்கி, அதனோட்டத்திற்கு ஈடு கொடுத்து, ஷெரீனின் பிம்பம் பின்னால் பம்பரமாக சுழன்றனர். அன்று முதல், அவர்களது மாப்பிள்ளை சங்கப் பலகையில் ஷெரீன் பற்றிய கிசு கிசு செய்திகளை, மாமா, மச்சான், மாப்பிள்ளையைப் போல், அன்னியோன்னியமாக பகிர்ந்துக் கொண்டனர்.ஷெரீன் அடுத்தப் படம் கிடைக்க வில்லையென்றால், பல இயக்குநர்களுக்கு ஷெரீன் சார்பாக சிபாரிசு கடிதம் எழுதவும், ஷெரீன் ரசிகமணி மன்றத்தை ஆரம்பிப்பதுவரை பல்வேறு தீர்மானங்களை மாப்பிள்ளை சங்க நீள மேஜை மாநாட்டில் ஏகோபித்த ஆதரவுடன் நிறைவேற்றினர்.

வனமாலியின் வாழ்க்கையில் திரையில் வீசிய புயல் தரையிலும் வீசியது.வனமாலி அன் கோ,அன்று கல்லூரியின் தேநீர் விடுதியின்  தேநீரை மூவரும் பகிர்ந்துக் குடித்துக் கொண்டிருந்த போது, ஒரு பெண் யாரையோ தேடுவது போல், அவர்களை நோக்கி நடந்து வந்தாள். அவளுடைய பூனைக் கண்ணில், இவர்களது பூலோகம் இருண்டு, அவள் மட்டும் க்ளோசப்பில் க்ளோசப் பற்பசை புன்னகையுடன் தெரிந்து, மனதில் பசை போல் ஒட்டிக்கொண்டாள். ஏதோ பலமுறை பழக்கப்பட்ட உருவம் போல, அந்த உருவம் அவர்களை பழக்கி இழுக்க, நண்பர்கள் மூவரின் திசை காட்டும் கருவிகள், அவள் சென்ற திசையை எதிர் நோக்கின. காரணம், அவள் அச்சு அசலாக, ஷெரீன் போலவே இருந்தாள். சில கோணங்களில், ஷெரீனுக்கே சவால் விடும்படியாக, அவள் புன்னகை பூத்தாள். நண்பர்கள் மூவரும், ஒரு வினாடியைக் கூட வீணாக்காமல், அவளது நடவடிக்கைகளைப் பின்பற்றி, அவளைப் பற்றிய தகவல்களை சேகரித்தனர். அவள் பெயர் செளம்யா. அவள் வடபழனியிலிருந்து தாம்பரத்திற்கு அருகிலுள்ள தங்கள் கல்லூரிக்கு பயணம் செய்கிறாள். புதிதாக க்ல்லூரியில் கணிப்பொறியியல் முதலாம் ஆண்டு சேர்ந்திருந்தாள். அவள் 9 மணி கல்லூரிக்கு, தினமும் காலை 7;30க்கு வடபழனியிலிருந்து, தாம்பரத்திற்கு 70ம் நம்பர் பேருந்தில் ஏறுவாள். மூவேந்தர்களைப் போன்ற நண்பர்கள், கனவுக்கன்னி ஷெரீனின் சுயம்வரத்திற்கு செல்லும் அரசர்களைப் போல் விரோதிகள் ஆனனர். அடுத்த நாள் முதல், குரோம்பேட்டையிலிருந்த வனமாலி, இரண்டு நிறுத்தகம் தாண்டி இருந்த தாம்பரத்திற்கு செல்லாமல்,எதிர் திசையில் 45 நிமிடம் பயணம் செய்து வடபழனி பேருந்து நிறுத்தகத்தை அடைந்தான்.  வீட்டில் தினமும் 8 மணிக்கு எழுந்து, அரக்க பரக்க கல்லூரி செல்லும் வனமாலி, 5;30 மணிக்கு அலாரம் வைத்து,6;00 மணிக்கு கிளம்புவதைப் பார்த்து, வீட்டில் பல்வேறு சந்தேகங்கள் கிளம்பின. கிரிக்கெட் பயிற்சிக்காக சீக்கீரம் கிளம்புவதாக சொல்லி, நம்பகத்தன்மைக்காக கிரிக்கெட் ‘கிட்டை’ வேறுவழியின்றி, சுமக்க முடியாமல் சுமந்து சென்றான். நாநா பணக்கார வீட்டுப் பையன். ஹோண்டா சிட்டிக் காரில், அவன் காலேஜ் வந்தான். அவன் இப்போது, வடபழனி வரை காரில் வந்துவிட்டு, தெருவோர போண்டா கடை அருகில் நிறுத்திவிட்டு, வடபழனி பேருந்து நிறுத்தகத்தை அடைந்தான். முத்துவின் நிலைமைதான் பரிதாபம். கல்லூரியிலிருந்து, 200 அடி தொலைவில் இருந்த வீட்டில் நண்பர்களோடு தங்கி வந்தான். வடபழனிக்கு முழு தூரத்தையும், எதிர் பக்கம் கடந்து, வேர்வையும் விறுவிறுப்புமாக வந்தடைந்தான். அவன் நண்பர்கள் காது புகையும் அளவிற்கு உரக்கமாக  ‘மச்சி. அந்தப் பொண்ணு மட்டும், எனக்கு கிடைச்சா, வடபழனியில தனி வீடு பார்த்து, இங்கேயே செட்டில் ஆய்டுவேன். மாமனார் வீட்டுக்கு போக செளரியமா இருக்கும்ல’ எனறு கூவினான். மூவரும் வடபழனி பேருந்து நிறுத்தகத்தில், ஒரு ஆண் சிகையலங்கார கடையை மூன்று ஓரத்தில் அரங்கேற்றனர்.சீப்பு,பவுடர், முகத்தழகு கிரீம்,ஆடைகளை சரி செய்து கொள்வது மட்டுமல்லாமல், செண்டு பாட்டிலில் ஷவரில் குளிப்பது போல், ஒரு காக்காய் குளியலும் போட்டனர். அவளை அவளது அப்பா புல்லட்டில் கூட்டி வந்து, அவள் பேருந்தில் ஏறும் வரை, காத்திருந்து வழி அனுப்பினார். நல்ல வாட்ட சாட்டமாக, தொந்தியும், தொப்பையுமாக இருந்த அவர், கிருஷண பரமாத்மாவின் பால லீலைகளின் அரக்க வேடத்திற்கு சரியான தேர்வாகத் தெரிந்தார்.அவரது சிவ கணத்தலைவர் போன்ற உருவம், வனமாலி அன் கோவின் வயிற்றில் புளியைக் கரைத்த்து. சிவகணத்தலைவர் நந்தியைப் போன்று அவளை மறைத்துக் கொண்டு நின்றார். ஆனால், மின்னல் போன்று தோன்றி மறைந்த அவளது உருவமோ, டைஜீன் மாத்திரையாகி அந்த புளிக்கரைசலை ஜீரணம் செய்ய உதவியது. அவள் தன் அப்பாவைப் பாரத்து, ‘பை பை’ என்ற சொன்ன போது, நண்பர்களில் காதில் ‘ஹை ஹை’ என்று, அவர்களை பார்த்து, பேருந்தில் ஏற அழைப்பது போல் ஒலித்தது. சில நாட்களில், அவள் தாமதமாக ஏறியவுடன், இவர்களால் பேருந்தைப் பிடிக்க முடியாமல் போக, தனித் தனியாக ஆட்டோ  பிடித்து(அடுத்தவனின் காதல் தன்னால் முன்னேறக் கூடாது என்ற சுயநலத்தால்), அடுத்ததோ அல்லது அதற்கடுத்த நிறுத்த்தத்திலோ பேருந்தில் ஏறினர். தினமும், இவர்கள் கண்டக்டரைத் தனியாக டீ தண்ணீர்க்காக காசு கொடுத்து, கவனித்தபின், நடத்துனர் இவர்களின் விடலைப் பருவத்து கடலை வறுத்தலின் வாசனையை முகர்ந்து, இவர்கள் ஏறும் வரை பேருந்தை நிறுத்தினார். அவள் கண்ணில் படும்படியாக நின்று கொண்டு ஒருவனை ஒருத்தன் அறிந்தவன் போல் காட்டிக் கொள்ளாது கால் கடுக்க நின்று பயணித்தனர். உட்கார இடம் கிடைத்தால் கூட, அந்த இடத்தில் உட்கார்ந்தால், அந்த சந்து நேரத்தில், நிற்பவன் சிந்து பாடிவிடுவான் என்று, இடத்தை தியாகம் செய்தனர். அவள் கல்லூரிக்கு சென்று, அவள் வகுப்பில் நுழையும் வரை, விழியாலே வழி அனுப்பி விட்டு, மாலை நேர பயணத்தை எதிர் நோக்கினர்.மூவரும் மறுபடி வடபழனிவரை வந்து, அவளது அப்பா அவளை ஏற்றிச் செல்லும் வரை காத்திருந்து, மாலை நேரத்திலும், மலை போன்று அசராமல் நின்றனர்.

வனமாலி தினமும் குரோம்பேட்டையிலிருந்து, வடபழனி வரை வந்து, மீண்டும் எதிர் திசையில் தாம்பரம் செல்வதைப் பார்த்த, ஒரு குரோம்பேட்டை வாசி போலீஸ்காரர், வனமாலியைப் பார்த்து அழைத்தார். மேலும் ‘தம்பி. நான் வடபழனி போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல இன்ஸ்பெக்டரா இருக்கேன். தினமும் நீ வடபழனி வரை வந்துட்டு, திருப்பவும் எதிர்புறமா தாம்பரத்துக்கு பஸ் ஏரறே. கொஞ்ச நாளா பாத்துகிட்டு இருக்கேன். எந்தப் பொண்ணுக்கிட்டவாவது, சிலமிஷம் பண்ணின, லாக்கப்புல உள்ள தள்ளிடுவேன்’ என்று லத்தியுடன் மிரட்ட, வனமாலி அப்பாவியாக ‘நான் வடபழனி முருக பக்தன் சார்.தினமும் காலைல அவரைப் பாக்காம நான் இருக்க மாட்டேன்’ என்று கூறினான். அவர் ‘நீ கோவிலுக்குப் போறதை நான் பார்க்கணும்’ என்று சொல்ல, வடபழனி கோவிலுக்கு வேகமாக ஒரு ஓட்டம் ஓடி விட்டு,நெற்றியில் விபூதி குங்குமத்துடன், பக்திப் பழமாக,பேருந்து நிறுத்தகத்திற்கு வந்தான்.  தினமும் அவர் பார்ப்பாரே என்பதற்காக, இன்னும் சீக்கிரம் எழுந்து, கோவிலில் தலையைக் காட்டிவிட்டு, நண்பர்களுக்கு முன்பாக பேருந்து நிறுத்தகத்தில் ஆஜரானான். மூவரும் வித விதமாக சட்டைகளை தேடிக் கண்டுபிடித்து, அணிந்து வந்தபோதும்,அதை அவள் இந்த அசடுகளை அசட்டை செய்தாள். மூவரும் பேருந்தில் பொது மக்களின் தர்ம அடிக்கு பயந்து அமைதி காத்தனர். தாம்பரத்திலிருந்து, கல்லூரி செல்லும், அந்த சிறிய 5 நிமிட நேரத்தில், பலவிதமாக பல் இளித்தனர். அவள் பின்னே ஊர்வலமாக சென்றனர். முத்து ‘மஞ்சள் முகமே வருக’ என்று பாட்டு பாடி கல்லூரிக்கு அவளை வரவேற்றான். நாநா ஏதேதோ இங்கிலீஸு பாட்டு பாடி பீட்டர் ஓட்டினான். வனமாலியோ ‘இது காதலா. முதல் காதலா’ என்று துள்ளவதோ இளமை தனுஷ் போல ஷெரீன் சிச்சுவேஷன் பாட்டு பாடினான்.

ஒருமுறை கல்லூரியில் தண்ணீர் பிரச்சனை. அவள் தண்ணீர் வேண்டுமென தன் தோழியிடம் கூறுவது பால்கனியின் நின்ற பாலர்களின் காதில் கனிய, மூவரும் கல்லூரிக்கு வெளியே ஓடி, மினரல் வாட்டர் பாட்டிலுடன் அவளை நோக்கிப் படை எடுத்தனர். ஆனால், ஒரு அம்மாஞ்சி பையன் தன் வீட்டு வாட்டர் பாட்டிலுடன், அம்மா செண்டிமென்ட் காட்டியது, இவர்களின் காமாலைக் கண்ணுக்கு அவன் வூடு கட்டியதுபோல இருந்தது. காதலர் தினத்தன்று, அவளுடைய வகுப்பறை முன்பு, பச்சைக் கலரு ஜின்கு ஜான் என்று, பச்சை சட்டை பச்சை பேண்ட் என, மூவரும் காதலுக்கு பச்சைக் கொடியுடன் காற்று ஓட்டிக் காத்திருக்க, அவள் சிவப்பு நிற சுடிதாரில், சிவப்பு நிற சிக்னல் போல, அவர்களின் காதல் வாகனத்தை நிறுத்தினாள். மூவரும், என்னதான் ஆகட்டுமே என்று முதல் நாள் முக்கி முக்கி எழுதிய கவிதையுடனும், ப்ரத்யேகமாக கிரீட்டிங் கார்டுடன், ஒருவனை ஒருவன் முந்தி விடக் கூடாது என்றும்,  அவள் நின்ற முச்சந்தியை நோக்கி நாக்கு தொங்கி நுரை பிதுங்க, மூச்சு வாங்க ஓடினர். இவர்களின் தினத் தொந்தரவை முன்பே அறிந்தவளாய், ‘மேடம். நான் சொன்னேன்ல. அந்த மூணு சீனியர் பசங்க இவங்கதான்’ என்று முத்தமிழ் மேடத்தைப் பார்த்து, முத்துதிர்த்தாள். பிரின்சிபால், முன்பு மூவரும் நிறுத்தப் பட்டனர். பிரின்சிபால் வனமாலியைப் பார்த்து ‘காலேஜ் பொண்ணுங்க ஹாஸ்டல் கிட்ட, வம்பு பண்ற வீம்பு கேங்க் லீடர் நீதான? உங்க மூணு பேர் லிஸ்ட்ல உன் பேர்தான் மேல இருக்கு. அப்ப நீதான் லீடர். முத்தமிழ் மேடமை நான் ஈவ் டீசிங் ஃபைளிங்க் ஸ்குவாட் லீடரா போட்டுருக்கேன்’ என்று பயங்கர லாஜிக்கோடு கோடு போட்டார். வனமாலி ‘சார். நான் டே ஸ்கால்ர் சார். எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அப்படி ஒரு கேங்க் இருக்குன்னே எனக்கு தெரியாது சார்’ என்றான். மூவரும் 15 நாளுக்கு ஸஸ்பெண்டு செய்யப்பட்டனர்.

15 நாட்களிலும், நட்பு ஒட்டாமல், தனித்தனியே கல்லூரி காதலுக்காக பல்வேறு மெகா ப்ளான்களுடன் தயாராகினர். 16வது நாள், கல்லூரிக்கு செல்ல, வடபழனி வந்து, அவள் வருகைக்காக, க்ளீன் ஷேவ், ஹேர்கட்டிங் செய்து பொலிவுடன், பலி ஆடு போல் நின்றனர். பல நாட்களில் இவர்களை காணாதததால், அன்று ஏதோ இவர்கள் கவனிக்காமல் பேருந்தில் ஏறினாள். தீடீரென்று, அவள், பேருந்தில் பாதியிலேயே அசோக் பில்லரில் இறங்கி விட்டாள். அவள் இறங்கியபின், நமக்கு பஸ்ஸில் என்ன வேலை என்பது போல், மூவரும் இறங்கினர். அன்று, வாட்டர் பாட்டிலுடன் நின்ற, அதே அம்மாஞ்சிப் பையன், இன்று அசோக் பில்லர் பேருந்து நிறுத்தகத்தில் அவளைப் பார்த்து, வாட்டர் பாட்டில் செருகிய பை, முதுகில் தொங்க கையசைத்தான். இருவரும் கை கோர்த்துக் கொண்டு, உதயம் தியேட்டருக்கு, ஷெரீன் நடித்த ‘ஸ்டுடண்ட் நம்பர் 1’ படம் பார்க்க சென்றனர். முத்து ஆரம்பித்து வைக்க, நண்பர்கள் இருவரும்  சேர்ந்துக் கொண்டு ‘காதலிலே தோல்வியுற்றான்’ பாட்டை கோரஸாகப் பாடினர். மீண்டும் தாம்பரம் பஸ் ஏறினர். பஸ் இறங்கியபோது, கோதண்ட ராமர் கோவில் மணி சத்தம் கேட்டு புறாக்கள் சிறகடித்துப் பறந்தன. அவைகள் இவர்களைப் பார்த்து கை கொட்டி சிரிப்பது போல் தோன்றியது. ஏகபத்தினி விரதனாக வாழப் போவதாகக் கூறி, மூவரும் கோவிலை நோக்கி நடந்தனர்.

போன வாரம் கூட, நாநா வனமாலிக்கு போன் பண்ணினான். ஆனந்தா ப்ரஷர் குக்கர்தான், உபயோகப் படுத்தறானாம், ஏன்னா, ஷெரீன் விளம்பரத்துக்கு வராளாம். ஷெரீன் சொல்லி, கேட்காமலிருக்க முடியுமாங்கறான்.

வனமாலியும் வாகன தோஷமும்

வனமாலியின் கார் வைத்திருக்கும் கனவு,  நனவில் இவ்வளவு  காரசாரமானது என்று அவன் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.  அப்படி அறிந்திருந்தால்  அதை நல்ல கனவென்று கருதியிருக்க மாட்டான். வனமாலி முன்பொரு நாள், மோட்டார்  பைக் வாங்க பரிசீலித்த சமயத்தில், வீட்டில் யமஹா என்ற பெயரை, ஸ்வாஹா என்ற  மந்திரம் போல் திரும்பத் திரும்ப எடுத்துரைத்த போது,  யமதர்மராஜனுடைய பெயரை  ஞாபகபடுத்துவதாக கூறி பாட்டி கோமளவல்லி வாங்க விடவில்லை.  கோமளவல்லி ஒரு ஆஞ்சநேய நேயர்.  பாட்டி ஆஞ்சநேயரின் பெயரான மாருதி என்ற பெயரில் வாகனம் உள்ளதென்று எங்கேயோ கேள்விப்பட்டு மாருதியில் பைக் வாங்கியே ஆக வேண்டுமென, அடம்பிடித்தாள்.   வனமாலி பாட்டியை மாருதி ஷோரூமிற்கு அழைத்துச் சென்று, கடை சொந்தக்காரர் பத்திரத்தில் கையெழுத்துப் போடாத குறையாக சொன்ன பிறகே, மற்றொரு பைக் வாங்க சம்மதித்தாள்.  இந்த முறை கார் வாங்கும் பரிசீலனையில், பாட்டி கோமளவல்லியின் அபிலாஷையினால், மாருதி ஷோரூமில் ஸ்விஃப்ட் கார் வாங்கினான். மஞ்சள் நிறம் மங்களகரமானது என்று, மஞ்சள் நிற காரை வாங்குமாறு கோமளவல்லி பாட்டி கோபத்துடன் சீறினாள்.  பாட்டியினுடைய பிரத்யேக மஞ்சள் நிறம் இல்லாத்தால், அடுத்தபடியாக ஆதிபராசக்தியின் சிகப்பு நிறத்திற்கு ஒத்துக் கொண்டாள். பாட்டி வாகனத்தின் பெயர் வாயில் நுழையாத காரணத்தால் மாருதி ஸ்வீட் என்றே அழைத்தாள். காலனியில், பாட்டி தானே செய்த அக்மார்க் நெய் கோதுமை அல்வாவை விநியோகிக்குமாறு வனமாலியை பணித்தாள்.   அதையும் காரில் வைத்தே கொடுக்குமாறு சொன்னாள்.  குழந்தைகளின் குதூகல அளவளாவலில், அல்வா அங்குமிங்கும் சிந்தி, கார் முழுவதும் எங்கு  கைவத்தாலும் இசகுபிசகாக இருந்தது.  காரில் நுழைந்தால் ஒரு  திருநெல்வேலி அல்வா கடையில் நுழைந்தமாதிரி நெய் மணம் வீசியது.  கார்  ஸ்டியரிங்கைப் பிடித்த போது, அது வழுக்கிக் கொண்டு ஓடியது.

காரை வாகன பூஜைக்காக, திருச்சியில் உள்ள கல்லுக்குழி ஆஞ்சநேயரிடம்தான் செல்ல வேண்டுமென, பாட்டி கட்டளையிட, வனமாலியும் பாட்டியும் திருச்சிக்கு அதிகாலையில் காரில் கிளம்பினர். ஸ்பீடோமீட்டரில் 25 கிலோமீட்டரைத் தாண்டினால் பாட்டி படபடத்து தன்னுடைய கைத் தடியினால், வனமாலியின் ஸ்டியரிங் பிடித்த கைக்கு ஒரு போடு போட்டாள்.  ப்ரேக்கை அழுத்து என்று,  ஹாரனை அழுத்து என்று வனமாலியை அழ வைத்தாள்.   கண்டசாலாவின் பாடல் கேசட்டை தன்னுடைய வாக்மேனில் இருந்து உருவி காரின் மியூசிக் சிஸ்டத்தில் போட்டு, வனமாலியை கண்டமாக்கினாள்.  அங்கங்கு
இளநீர் கடை, காபி கடை, பிஸ்கட் என்று வனமாலியை காரை நிறுத்தி வைத்தாள்.  மேலும், அங்கங்கு மண்ணெடுத்து, வனமாலியை துப்ப சொல்லி,  வாகனத்திற்கு திருஷ்டி கழிந்தாள். வனமாலிக்கு எச்சல் துப்பி, துப்பி திருச்சி காவிரி நீரை குடித்தால்தான் நீரிழப்பு நீங்குமென தோன்றியது. கல்லுக்குழி ஆஞ்சநேயரை நோக்கி கல்லும் குழிகளும் நிறைந்த சாலையில் ஓட்டியபோது,   சாயங்காலமாகிவிட்டது.  இப்போது, சிகப்பு நிற கார், புழுதி படிந்து நிஜமாகவே மஞ்சள் நிறத்தில் காட்சியளித்தது. வாகன பூஜை முடிந்து, வடை மாலை சாத்தி, மறுபடியும் ஒருமுறை காரில் வடை விநியோகம் நடந்து, நெய் மணத்துடன், நல்லெண்ணைய் வாசனையும் சேர்ந்து, புதிதாக முளைத்த நடமாடும் சிற்றுண்டிக் கடையோ என்று, சிலர் அருகில் வந்து, மோப்பமிட்டு சென்றனர். அதில் ஒருவர் வனமாலியைப்  பார்த்து ‘வண்டி எவ்வளவு வருஷம் பழசு தம்பி. செகண்ட் ஹாண்டா?!’ என்று அப்பாவியாக கேட்ட போது’ வனமாலிக்கு தான் முந்தாநாள் வாகனத்தை ஷோரூமில்  பார்த்தது, ஒரு வினாடி தோன்றி, கல்ப காலங்களுக்கு முன்பு பார்த்த ஒரு பிரமையை  உண்டுபண்ணியது. ‘இல்ல சார் புதுசு.’ என்ற வனமாலி பரிதாபமாக கூறிய போது அவர், ‘சாமி கோவில் வாசல்ல பொய் சொல்லக்கூடாது’ என்று எச்சரித்தார்.

வனமாலி, சென்னை திரும்பிய அடுத்த நாள் காலையில், அவனது தாத்தா பஞ்சாபகேசனை கூடத்தில் தேடியபோது, பாட்டி அவர் மியூசிக் ரூமில் இருப்பதாகக் கூறினாள்.  வனமாலி தன் வீடு என்ன, ஏ.ஆர்.ரகுமான் வீடா, மியூசிக் ரூம் இருக்க, என்ற யோசித்தபோது, பாட்டி கை காட்டிய இடத்தில், காரை சுற்றி ஒரு தாத்தாக்களின் கூட்டம் கை காட்டி வனமாலியை அழைத்தனர். வனமாலி காரின் அருகே சென்ற போது, உள்ளே பஞ்சாபகேசன் தாத்தா தன்னுடைய சகாக்களுடன், ஏசி போட்டு, பழைய டி.எம்.எஸ் பாடல்களை, அலற விட்டு கூடவே தானும் அலறிக்(பாடிக்) கொண்டிருந்தார். தாத்தாவிற்கு காது கேட்காத்தால், முழு வால்யூம் வைத்ததால், கார் ஏதோ பூகம்பத்தில் அதிர்வது போல் அதிர்ந்தது. அந்த அதிர்ச்சியோ அல்லது ஏசி குளிரின் நடுக்கமோ தாங்கமல், ஒரு குடுகுடு தாத்தா தன்னுடைய கையில் இருந்த காபி டம்ளரைத் தவற விட, அது காரின் பின் சீட்டின் மேல் கறை படுத்தியது. உடனே, தாத்தா வனமாலியைப் பார்த்து ‘அடே! வனமாலி !!! ஓடி வந்து இந்தக் கறையை துடைடா. கறை ஊறிட்டா போறது கஷ்டம்’ என்றார். வனமாலி உடனே வேக வேகமாக  வந்து அந்தக் கறையின் மீது தண்ணீர் ஊற்றி அலம்பினான். அப்போது, ஒரு தாத்தா, அங்கே கறை, இங்கே கறை என கூற, மற்ற தாத்தாக்களும் அவருக்கு பலம் சேர்க்க, காரின் வலது, இடது, மேல், கீழ், முப்பரிமாணங்களில், எட்டு திக்குகளிலும் புடை சூழ்ந்து, ஊன்று கோல் ஆயுதங்களுடன் படை திரட்டி, வனமாலியின் வாகனத்தை முற்றுகையிட்டனர்.  வனமாலிக்கு  எட்டு திக்குகளிலிருந்து அங்கே கறை, இங்கே கறை, உடனே துடைடா என கட்டளைகள் பிறந்தன.  இதற்கெல்லாம் மேலும் வானத்திலிருந்து அசரீரி ஒலிப்பது போல், சில மாமிகள், அவர்கள் கோணத்திலிருந்து தங்களுக்கு தெரிந்த கோணல்மாணல் கறைகளை அவர்கள் வீட்டு தாத்தாக்களுக்கு,  வாண்டுகளின் ஒற்றர் படைகள் மூலம் தெரியப்படுத்தினர். வனமாலிக்கு காரை சுற்றி சுற்றி, மன்னிக்க, கறையை சுற்றி சுற்றி, ஒரு கார் கலைடாஸ்கோப்பில் பார்ப்பது போல் பல நூறு கார்களாக பல்கிப் பெருகித் தோன்றியது. அவன் காரைச் சுற்றியது போக, அவனைச் சுற்றி, கார்கள் வட்டமிடுவது போல் தோன்றியது.  வானத்தைப் பார்த்தால், மேகமும் கார்மேகமாகத் தோன்றியது. அவன் துடைத்த துடைப்பில் திருவள்ளுவர் கூறியது  போல் அழுக்காறு அவா வெகுளி என பல்வேறு கறை ஆறுகள் கரை புரண்டு ஓடின.

வனமாலி அலுவலகம் கிளம்ப காரை எடுத்தபோது, காலனியின் ஸ்கூல் பஸ் குழந்தைகளின் சிறு குழாம், சில குழாயடி சண்டை அம்மாக்களுடன், அவனது காரை நோக்கி பேனர் தாங்காத ஒரு ஊர்வலம் வந்ததனர்.  அதில் ஒரு குழந்தையின் அம்மா, வனமாலியைப்  பார்த்து, இந்தக் குழந்தைகள் இன்னிக்கு ஸ்கூல் பஸ்ஸை தவற விட்டுவிட்டதாகவும், ஸ்கூலில் லேட்டா போனா, உள்ள விடமாட்டாங்க என்றும், வனமாலியை பள்ளிக்கூடத்தில் குழந்தைகளை விடச் சொன்னனர்.  வனமாலி தனக்கு அலுவலகத்திற்கு நேரமாகிவிட்டது என்று கூறியும், அவனது பதில் எதிர்பார்க்காமல், ஊருக்கு செல்லும்போது பெட்டியில் துணிகளைத் திணிப்பது போல், குழந்தைகளை அவற்றின் அம்மாக்கள் காரில்  திணித்தனர். வனமாலியின் அருகில் அமர்ந்த ஒரு நடுநிலைப் பள்ளி பொடிப் பையன் மியூசிக் சிஸ்டத்தைக் காட்டி, ‘சாமி பாட்டு போடாத. சினிமா பாட்டு போடு’  என கூற, மற்ற பொடியன்கள்  ஒருநிலையாக அதை ஆமோதித்தனர். அதில் ஒரு வாண்டு பையன், வனமாலியின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டு, அங்கிருந்து சாலை நன்றாகத் தெரிவதாக சக  வாண்டுகளிடம், பகிர்ந்துக் கொள்ள, வனமாலியை உடம்பை காற்றழுத்த மண்டலமாகக் கொண்டு, மற்ற இளம் புயல்களின் சண்டை அரங்கேறியது. குழந்தைகள், வனமாலியின் தலை, கழுத்து, தோள், இடுப்பு, தொடை என பல்வேறு பாகங்களில் அமர்ந்துக் கொண்டு பாகப் பிரிவினை சண்டை போட்டனர். அடி, கொட்டு, அறை என பல்வேறு மல்யுத்த யுக்திகளில் வனமாலியின் உடம்பு ரணமானது. நல்ல வேளையாக, ஒரு அம்மா அங்கு வந்து ‘டிரைவர் மாமாவை தொந்தரவு பண்ணினீங்க, எல்லாரையும் காரிலிருந்து இறக்கி விடுவேன்’ என்று  கூற, வாண்டுகள் வண்டுகளைப் போல் அமைதி காத்தனர்.

அன்று சாயங்காலம், வனமாலி சீக்கிரம் வருமாறு கோமளவல்லி பாட்டி செல்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு கூறினாள்.  கோமளவல்லி பாட்டியின் மாதர் சங்கத்தின் ஒரு சிறு மாமி கும்பல், ஒரு திருமண வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்காக, காரில் ஏறிக் கொண்டது.  வனமாலி பாட்டியை விட்டவுடன், கோமளவல்லி பாட்டி, அங்கிருந்த மற்றொரு மாமிக்கு வனமாலியை அறிமுகம் செய்தாள்.  மேலும், வனமாலி புதிதாக கார் வாங்கியுள்ளான் என்றும், எந்த  உதவி வேண்டுமானாலும் கேட்டுக் கொள்ளலாம் என்றாள்.  அந்த மாமி வனமாலியிடம் ‘அவர்களை ரயில்வே ஸ்டேஷனிலிருந்து அழைத்து வா. இவர்களை கொண்டு போய் பஸ் ஸ்டாண்டில் விடு.’ என்று பல்வேறு விதங்களில் வேலை வாங்கினாள்.  வனமாலி  பல முறை சென்றதைப் பார்த்த ஒரு விருந்தனர், அவனிடம் ‘சென்ட்ரல்  போகறத்துக்கு எவ்வளவு பணம்?’ என்ற கேட்டபோது, அந்த மாமி அதை கவனித்து,  அவரிடம்  ‘நம்ம காருங்க அது. டிராவல்ஸ் வண்டியில்ல. சும்மா ஏறிக்கோங்க’ என்று  காருக்கான கார் ஹோஸ்டஸ் போல் புன்னகைத்தாள்.

வனமாலியின் வார இறுதிகள் சென்னையைச் சுற்றியுள்ள கோவில்களில் கோமளவல்லி பாட்டியின் மாதர் சங்க மாமி கோஷ்டிகளைக் கூட்டிச் செல்லவும், பஞ்சாபகேச தாத்தாவின் சக தாத்தாக்களை கடற்கரை காற்று வாங்கக் கூட்டிச் செல்லவும்,  காலனி மக்களின் அவசர பயணங்களை பூர்த்தி செய்வதிலும் கழிந்தன.  இரண்டு நாள் கழித்து பெட்ரோல் பங்க் சென்றால் கூட, ‘பார்த்து ரொம்ப நாளாச்சு சார்’ என்று பங்க் பையன், பணத்திற்கு பங்கம் விளைவித்தான்.  காருக்கு பெட்ரோல் போடவும், அப்பப்போதைய பழுது பார்த்தலிலும் பணமும் வேகமாக பணப் பையை விட்டு பயணமானது.  வனமாலியின் கார் புகழ் பரவி, அவனுடைய செல்பேசிக்கு காலனியிலிருந்து பல கால்கள் வந்து,  வனமாலியின் கை கால்கள் நொந்தன. அவனது நண்பன் ராஜகோபால் அவனிடம் ‘இப்பல்லாம் காரை டிராவல்ஸ்ல விட்டுட்டா, கை நிறைய காசு வருது. நாம எப்ப வேணுங்கறோமோ அப்ப நம்ம காரை நாம் எடுத்துக்கலாம். எனக்கு தெரிஞ்ச என் பிரண்டு கூட அப்படித்தான் பண்ணினான் பெட்ரோல் விலை தாங்காம’ என்றான். வனமாலி உடனே தனக்கு அடுத்த தெருவிலிருந்தடிராவல்ஸ் கடைக்கு சென்று காரை ஒப்படைத்தான். அவர் ‘கார் புதுசா இருக்கே பரவாயில்லையா ?! ‘ என்று வினவ ‘என் கிட்ட இருக்கறத விட, இங்க இருந்தா கார் புதுசா இருக்கும்’ என்ற போது,அவர் அவனை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார். வனமாலி இப்போது அந்தக் காரை பார்த்த போது,  ஷோரூமில் பார்த்ததை  விடவும் அழகாகத் தோன்றியது.

வனமாலியும் கார சாரமான கேரம் போர்டும்

வனமாலி குடியிருந்த, மாந்தோப்பு குடியிருப்பு அன்று விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.காரணம், குடியிருப்புத் தலைவர் நாராயணனின்  புத்தாண்டு விழாவிற்கான தடபுடலான ஏற்பாடுகள்தான். தமிழ் புத்தாண்டு நாள் அடுத்த வாரம் வருவதை இந்தப் போட்டிகள் வனமாலிக்கு அறிவித்தன. வனமாலி குடியிருப்புக்கு ஒரு வாரம் முன்புதான் தன் நண்பர்களுடன் குடியேறியிருந்தான். புத்தாண்டை முன்னிட்டு தலைவர் நாராயணன் பல்வேறு விளையாட்டுப் போட்டிகளுக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.விளையாட்டு விபரீதமாகும் என்ற பழமொழி அன்று புது மொழியாகி அவனை விழி பிதுங்க வைக்குமென வனமாலிக்குத் தெரியாது. வனமாலிக்கு விளையாட்டில் பங்கேற்க பெரிய ஆர்வமில்லை. வலை உலகத்தில் கணிணியில் உலாவி விட்டு, தன் வீட்டு வராந்தாவிற்கு வந்து, குழந்தைகளுக்கான போட்டிகளை பராக்கு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆர்வக்கோளாறு ஆனந்தி, நாராயணின் புதல்வி குழந்தைகளிடம் விளையாட்டின் சட்ட திட்டங்களை ஏதோ ஒலிம்பிக் விளையாட்டு அளவிற்கு பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மிரட்டல்களுக்கு பயந்து, குழந்தைகள் அவளது (அதிக)பிரசங்க(தன)த்தை வரி விடாமல் கேட்டனர். ஊதுகுழல் ஒன்றை வைத்து குழந்தைகளை வதைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய ஆர்வத்திற்கு சற்றும் குறையாத குழந்தைகள் போட்டிகளுக்காக தங்களை தயார் படுத்திக் கொண்டிருந்தனர். குழந்தைகளின் பெற்றோர்களோ, காம்ப்ளான், ஹார்லிக்ஸ், பிஸ்கட்,குளுகோஸ், மினரல் வாட்டர், காப்பி, டீ, பிரட் துண்டு என ஒரு குட்டி தேநீர் விடுதியை அங்குங்கு அரங்கேற்றினர்.குழந்தைகளுக்கு, ஓட்டப்பந்தயம்,எலுமிச்சம் பழத்தை வாயில் வைத்த தேக்கரண்டியில் சுமந்து எல்லைக் கோட்டைத் தொடுதல், சாக்கில் நின்று தாவித் தாவி எல்லைக் கோட்டை அடைதல், தெரு கிரிக்கெட், பூப்பந்து என்று பல்வேறு போட்டிகள் நடந்துக் கொண்டிருந்தன. பெரியவர்களுக்கு மெதுவாக மிதிவண்டி ஓட்டுதல், கயிறை இரு அணியினர் தங்கள் பக்கம் இழுத்தல், கேரம் போர்டு போட்டி என்று பல்வேறு போட்டிகள் இருந்தன. மொத்தத்தில் மாந்தோப்பு குடியிருப்பு தமிழ் புத்தாண்டை ஒரு வாரம் முன்னதாகவே கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தது.

வனமாலி குடியிருப்புக்கு வந்தநாள் முதல் ஒரு பெண் அவனது இதய வீட்டின் நான்கு அறைகளிலும் வாடகை கொடுக்காமல் முழுவதுமாக குடியேறினாள்.  அவளின் சாந்தம், வனமாலியின் மூளையில் பேரிரைச்சலை உண்டுபண்ணியது. அவளின் குரலோ, வனமாலியின் மற்ற எல்லாப் புலன்களையும் அணைத்து விட்டு, காதுகளை மட்டும் கூர்மையாக வேலை செய்ய வைத்தது. அவள் குரல் கேட்கும் போதெல்லாம் வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சிகள் சிறகடித்துப் பறந்தன. அவளை குடியிருப்பின் மளிகைக் கடையில், தற்செயலாகப் பார்த்தான். அது முதல், அவளின் நடவடிக்கைகள் வனமாலியை நடத்தின. மாலையில்  கோவிலுக்கு அவள் செல்வதால், வனமாலி அலுவலகத்திலிருந்து நேரத்தில் கிளம்பி கோவிலுக்கு வந்து, அவளின் பின்னாடியே பிரதக்ஷணம் செய்தான். அவள் பெரிய பக்திமானாக இருந்தாள். சளைக்காமல் ஒவ்வொரு சன்னதியிலும் 12 பிரதக்ஷணம் செய்தாள். மேலும், அதில் பன்னிரண்டாவதை அடிப் பிரதக்ஷணம் செய்தாள். நல்ல வேளை அங்கப்பிரதக்ஷணம் செய்யவில்லை.ஒவ்வொருசன்னதியிலும் வெகு நேரம் ஏதோ ஸ்லோகத்தை சொன்னாள். வனமாலியோ கால் கடுக்க சோகமாக நின்றான். பிள்ளையார் சன்னதியில் தோப்புக்கரணம் ஏதோ ஆசிரியர் தரும் தண்டனை
போல் எண்ணிக்கையின்றி போட்டாள். வனமாலிக்கோ காது வலியும், கால் வலியும் பின்னி எடுத்தன.    வனமாலிக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்த்து, ஒரு உடற்பயிற்சிக்கூடத்தை, கோவிலில் புதிதாக ஆரம்பிக்கப் பட்டதைப் போல் உணர்ந்தான். வனமாலியின் நடவடிக்கைகளை அவள் கவனித்தது போல் தெரியவில்லை. வனமாலி கோவில் குருக்களின் மூலம் அவளது பெயரை ‘மாலினி’ என அறிந்துக் கொண்டான். மேற்கண்ட விவரங்களைக் கேட்டபோது, குருக்கள் வனமாலியை பார்த்த ருத்ர பார்வையில் எங்கே கோவிலில் பிரளயம் வந்துவிடுமோ என நடுங்கினான். மேற்கொண்டு கேள்வி கேட்டால் , வனமாலிக்கு தான் கோவிலுக்கு வருவதற்கு தடை விதித்துவிடுவாரோ என்று பயந்து, அடுத்தப் பிரதக்ஷணத்தை வேண்டா வெறுப்பாக ஆரம்பித்தான்.சுண்டல் தந்தபோது, அவளுக்கு பின் சென்று வரிசையிலி நின்றான். பக்திப் பரவசத்தில் , அவள் சுண்டலை தொன்னையை கண்ணில் ஒற்றிக் கொள்ள, சில சூடான சுண்டல்கள் சிதறி உருண்டு, வனமாலியின் காலை பதம் பார்த்தன. வனமாலி வலியில் தாண்டவ மாடினான். வரிசையில் நின்ற ஒரு பக்தி பழம், அவனைப் பார்த்து, ‘என்ன பக்தி அய்யா இந்தக் காலத்து பையனுக்கு. சாமி பாட்டுக்கு என்னமா ரசிச்சு ஆடறார்’ என்று திருவாய் மலர்ந்தார். மேலும் அவனைப் பார்த்து ‘கீப் இட் அப்’ என்றார்.

நிற்க, இப்போது புத்தாண்டுக் கொண்டாத்தில் வனமாலி வராந்தாவிலிருந்து, பராக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, மாலினி ஒரு வீட்டின் வாசலில், எதையோ கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். உடனே, வனமாலி மாடியிலிருந்து படிகளில் நான்கு நான்கு படியாக நீளம் தாண்டுபவர் போல் தாவி, அவள் நின்ற இடத்தை நோக்கி மூச்சு வாங்க விரைந்தான். அங்கு ஒரு வயதான ஆசாமி, வனமாலியைப் பார்த்து, ‘வாங்க தம்பி. நீங்க காலனிக்கு புதுசா வந்திருக்கீங்க தானே. கேரம் போட்டிக்கு பேர் கொடுத்துடுங்க. இது நம்ம வீடுதான். இங்கதான் வருஷா வருஷம் கேரம் போர்டு போட்டி நடக்கும். அந்த பாப்பா கூட பேர் கொடுத்துருச்சு’ என்று மாலினி நின்ற இடத்தை சுட்டிக் காட்டினார். இதற்காகவே காத்திருந்தவன் போல், உடனே வனமாலி தன்னுடைய பெயரை பதிவேட்டில் எழுதினான். அவரிடம் மாலினியை சுட்டிக்காட்டி ‘அங்கிள். அவங்களை எனக்கு தெரியாது. நான் காலனிக்கு புதுசு. அவங்க டீம்ல என்னையும் சேர்க்க முடியுமா’ என்று அப்பாவி(அடப்பாவி) போல் கேட்டான். அவர் வனமாலியின் வாயில் வழிந்த ஜொள்ளின் கொள்ள்ளவை அளந்தவர் போல், ஒரு கிண்டலுடன் ‘தம்பி. காலினி மக்கள் நல்லா பழகறத்துக்காகத்தான் நாங்க குலுக்கல் போட்டு டீம் போடுவோம்.வாங்க பழகலாம் ‘ என்று சாலமன் பாப்பையாவைப் போல் பலமாக சிரித்தார். வனமாலி உடனே குலுக்கல் போடும் ஆட்களை உஷார் செய்யலாம் என்று நம்பிக்கையில் சென்றால், நாராயணன் தானே சீட்டுக்களை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். அவர்தான் அவனுக்கும் அவனது நண்பர்களுக்கும் காலனியில் வீட்டைப் பார்த்துக் கொடுத்தார். கெடுபிடி பேர்விழி என்பதால், இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான். தனக்குத் தெரிந்த எல்லா தெய்வங்களையும் வேண்டினான். ஒரு மூன்று வயது வாண்டு ததகா பிதகாவென நடந்து வந்து, சீட்டுக்களை எடுத்தது. வனமாலியும், பஞ்சாபகேசன் என்பவரும் ஒரே டீம் என்று நாராயணன் அறிவித்தார். மாலினியும் மற்றுமொரு தாத்தாவும் ஒரே டீமில் இருந்தனர். மாலினி அந்தத் தாத்தாவுடன் போட்டிக்கான யுக்திகளை மிகுந்த சுறுசுறுப்புடன் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏமாந்து போன, வனமாலி அங்கிருந்து நைஸாக நழுவப் பார்த்தான். அவனை நோக்கி ஒரு வாட்ட சாட்டமான ஒரு நபர் விரைந்து வந்தார். வனமாலியைப் பார்த்து ‘தம்பி. நாம ரெண்டு பேரும்தான் டீம். கேரம் போர்ட் ஆடத் தெரியுமா?’ என்று பரபரப்பாக கேட்டார். வனமாலியும் ‘ஓரளவுக்குத் தெரியும்’ என்று தயங்கியபடி சொன்னான். அவர் ‘ஜமாய்சுடலாம். நான் சொல்றதை நீங்க அப்படியே செஞ்சால் போதும்.நான் செங்கல்பட்டு கேரம் போர்டு சாம்பியனா உங்க வயசுல இருந்துருக்கேன்’ என்றார்.

பல்வேறு கேரம் போட்டிகள் வீட்டின் கூடத்திலும், மற்ற அறைகளிலும் ஆரம்பித்தன. வனமாலியும் அவனது கூட்டாளி பஞ்சாபகேசன் இருவரும் போட்டிக்கு அழைக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு வெள்ளை காய்களும் , எதிரணிக்கு கருப்பு காய்களும் தேர்வாகின. அவர்களுக்கு எதிராக இரு வாலிப பசங்களின் டீம் அமைந்தது. அது வரை போட்டியில் பெயர் கொடுத்திருந்த பல குடியிருப்பு கல்லூரி மாணவர்களை அவன் கவனிக்க வில்லை. அவர்கள் இருவரும், பால்ய சினேகிதர்கள் போலும், இருவரும் ஒருமையில் ஒருவரை ஒருவர் அழைத்து, மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் பஞ்சாபகேசனைப் பார்த்து ‘இந்த மாமாவை இந்ததடவை விட்டுடகூடாது டா. போனதடவை இவர்கிட்ட நானும் வினோத்தும் சேர்ந்து தோத்துட்டோம்.’. பஞ்சாபகேசன் அந்தப் பசங்களை ஒரு ஏளனப் பார்வை பார்த்தார். ஆட்டத்தில் முதல் ஸ்டைரிக்கிலேயே  நான்கு காய்களை நான்கு பக்கத்து பாக்கெட்டுகளில் வீழ்த்தினார். ஒரு அசுர சிரிப்பு சிரித்தார். ‘என்னடா பசங்களா. நான் உங்களை மாதிரி எத்தனை பொடிப் பசங்களை என்னோட சர்வீஸுல பாத்திருக்கேன்’ என்றார். வனமாலி ஆடியபோது , ‘ஸ்டைர்க்கரின்’ மேல் சனி பகவான் வந்து, ஈஸி சேர் போட்டு அமர்ந்து விட்டார் போலும், நேராக மைனஸ் போட்டான். மைனஸ் போட்டதோடல்லாமல், ஓரு காயையும் பஞ்சாபகேசனின் எல்லைக் கோட்டின் ‘பேஸில்’ தள்ளினான். அந்த மைனஸை எடுக்க பஞ்சாபகேசன் முயன்று, அவருடைய முறையை வீணாக்கினார். பையன்கள இதை நன்கு கவனித்தனர். இருந்த மிச்ச சொச்ச வெள்ளைக் காய்களே பஞ்சாபகேசனின் எல்லைக் கோட்டின் ‘பேஸில்’ பேஷாக ஏற்றினர். வனமாலியைப் பார்த்து, அவர் கெஞ்சாத குறையாக அந்த வெள்ளைக் காய்களை பாக்கெட்டில் போடவோ அல்லது பேஸிலிருந்து வெளியேற்றுமாறு கூறினார். ஆனால்,சனி பகவானின் ஆளுமையோ என்னவோ, வனமாலியின் ஸ்ட்ரைக்கர், பஞ்சாபகேசனின் பேஸ் காய்களை வெளியேற்றுவதற்கு பதிலாக, அன்று எதிரணியின் கருப்பு காய்களைக் பாக்கெட்டில் சுருக்கமாகப் போட்டது.மேலும், ஒரு மைனஸை வனமாலி போட, வெள்ளைக் காய்கள் மொத்தம் ஏழு ஆகி, சனி பகவான் மீண்டும் வனமாலிக்கு ஏழரை நாட்டு சனியை நினைவூட்டினார். இதே நேரத்தில், பசங்க தங்களது காய்களை வேகமாக பாக்கெட்டில் போட்டு விடவே, அவர்களுக்கு ஒரு கருப்பு காய் மட்டுமே மிஞ்சியது. பஞ்சாபகேசன் பேஸில் வைத்த காய்களை போட வெகுவாக முயற்சித்து ஒன்றிரண்டுக் காய்களை கேரம் பாக்கெட்டில் போட்டார். பதற்றத்தினால் அவர் சில தவணைகளை வீண்டித்தார். வனமாலி முறை வந்தபோது, அப்போது ஸ்ட்ரைக்கரால் சிகப்பு காயை தப்பித் தவறி பாக்கெட்டில் போட்டான். பஞ்சாபகேசன் மிக உற்சாகத்தோடு அவனை, பாக்கெட்டின் அருகிலிருந்த மற்றொரு வெள்ளைக் ஜோடியைப் போடுவதற்கு வழி முறைகளை சொன்னார். வனமாலியோ, அரசல் புரசலாக எதிரணியின் கருப்புக் காயை போட்டு ஆட்டத்தை நிறைவு செய்தான். பசங்க இருவரும் சந்தோஷத்தில் கை குலுக்கிக் கொண்டனர். மேலும் ‘தோத்தாங்குளி மாமா’ என்று  கூறி பஞ்சாபகேசனைப் பார்த்து முக ஜாடை செய்தனர். பஞ்சாபகேசன், உணர்ச்சி வசப் பட்டவராய், வனமாலியைப் பார்த்து, ‘அடப் பாவி! இந்த மாதிரி என்ன தோக்க வெச்சுட்டியேடா! நான் இதுவரைக்கும் இந்தக் காலனில தோத்த்தே இல்லடா. நீ எல்லாம் எதுக்குடா கேரம் போர்ட் ஆட வந்த!’ என்று கூறி, வேகமாக கேரம் போர்டின் நடுவில் சென்று அமர்ந்து விட்டார். நான்கு பக்க கட்டைகளையும் வேகமாக கோபத்தில் அடிக்க ஆரம்பித்தார். இந்தக் காட்சியினால் உற்சாகம் அடைந்த பசங்க இருவரும், கொல கொல முந்திரிக்கா போன்று கேரம் போர்டை சுற்றினர். பஞ்சாபகேசனின் கனம் தாங்காமல், கேரம் போர்டு மேடு பள்ளமாகி, கடைசியில் உடைந்து போனது. அந்த உடைந்த சத்ததில், வீட்டின் சொந்தக்காரர் ஓடி வந்து பஞ்சாபகேசனைப் பார்த்து ‘என்னய்யா! முட்டாள்தனமா கேரம் போர்ட உக்காந்து உடைச்சுட்டியே!, பஞ்சாபகேசன், கோபத்தில், உடைந்த கேரம் போர்டை கழுத்தில் மாட்டிக் கொண்டார். மேலும் ‘உடைப்பேன். கழுத்துல கூட மாட்டிப்பேன்’ என்று சொல்ல அங்கு இருவருக்கும் பேச்சு வார்த்தை முற்றிய போது, மாலினி மற்றொரு அறையிலிருந்து, வேகமாக வந்து, அங்கே பஞ்சாபகேசனின் கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த, கேரம் போர்டை கழற்றினாள். ‘ஏம்பா. இப்படி மானத்த வாங்கற. வீட்டுக்கு போலாம்’ என்று கூறினாள். மாலினி பஞ்சாபகேசனின் பெண் என்று அதிர்ச்சியான வனமாலி ,இதையெல்லாம் பார்த்து மாலினிக்கு தன் பேரில் கோபம் வரக் கூடாது என்பதற்காக, தனக்கும் அதற்கும் சம்பந்தம் இல்லாததுபோல் ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றான். அப்போது, அங்கே ஒரு நடுத்தர வயது ஆசாமி,’என்ன சார். வருஷா வருஷம் நீங்கதான் ஜெயிப்பீங்க.நீங்க கேரம் போர்டில் பெரிய சாம்பியன். ஏன் இந்த தடவ தோத்துட்டீங்க’ என்று, உசுப்பேற்ற, பஞ்சாபகேசன் வனமாலியைப் பார்த்து ‘டேய். உன்னை இன்னொரு தடவை கேரம் போர்ட் விளையாடறதப் பார்த்தா நடக்கறதே வேற’ என்றார். மாலினி வனமாலியை இப்போது கவனித்தாள். வனமாலி இவ்வாறு (அ)தர்ம சங்கடமான நிலையில் அறிமுகமானான்.

மாலினியின் காதல் மீது இருந்த மிச்ச சொச்ச நம்பிக்கையும் வனமாலிக்கு அகல, ஒரு வாரம் கோவிலுக்கு செல்லவில்லை. ஒரு நாள் திடீரென அவனை காலனியில், யாரோ கூப்பிட்டது போல் இருக்க, வனமாலி திரும்பியபோது, அங்கு மாலினி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.அவள் ‘வனமாலி. நீங்க கலக்கிட்டீங்க. எங்கப்பாவுக்கு தான் கேரம் போர்டுல தோக்க மாட்டோம்னு பயங்கர கர்வம்.எங்க வீட்ல அவரோட இந்த கேரம் போர்டு தம்பட்டம் தாங்க முடியல. இந்தக் காலனில நாங்க 20 வருஷமா இருக்கோம். அவரு என்னிக்கும் தோத்ததில்ல்.அவருக்கு அன்னிக்கு நல்ல ஒரு பாடம் கொடுத்திட்டீங்க. ரொம்ப தேங்க்ஸ். என்றாள். வனமாலி சந்தோஷமாக’என் பேர் உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?’ என்றான். அவள் ‘நாராயணன் மாமா சொன்னார்’ என்று கூறி, மேலும் தன்னுடைய செல் பேசியின் எண்ணை அவனுக்கு அளித்து, ‘கோவில்ல உங்களை இப்போல்லாம் பாக்க முடியல. எப்படியோ இப்ப பார்த்துட்டேன். கீப் இன் டச்’ என்றாள். இப்போது வனமாலியின் வயிற்றில் பட்டாம் பூச்சிக்கு பதிலாக, காதல் குருவிகள் சிறகடித்துப் பறந்தன.